Aldo Nova is een muzikant die rockende fijnproevers meer zullen kennen van werk achter de schermen dan er voor. Toch bracht hij ook een aantal melodieuze rockplaten uit waarvan Blood On The Bricks uit 1991 wat mij betreft de beste is. Aan de plaat werd bijgedragen door Jon Bon Jovi (schreef / zong mee) Jim Vallance (Schreef eerder ondermeer voor Bryan Adams) en muzikale meesters als drummer Kenny Aranoff en muzikale duizendpoot Randy Jackson (Check dat CV dan) en dat geeft je een idee van de klanken die je mag verwachten. Glad. Commercieel (in die tijd). Rockend. Melodieus. En daar hield ik toen, en houd ik nu nog van. Helaas heb ik mijn eigen exemplaar van het album een keer uitgeleend en nooit meer teruggezien maar gelukkig is het goed downloadbaar en vond ik een HQ versie van de clip van het titelnummer op joetoeb. Enjoy!

Bij het horen van dit nummer kwam de tafeldrummer in me naarboven en in dit geval was het stuur mijn drumstel, terwijl ik ongemerkt steeds harder begon te rijden. In eerste instantie bekruipt je het gevoel dat er iets niet klopt, tot je al snel beseft dat je dient te denken in zevenen…

Pas vrij laat (rond 2000) maakte ik kennis met de muziek van ‘Del Amitri’, een Schotse band die in 1982 al werd opgericht in Glasgow door singer/songwriter Justin Currie en gitarist Iain Harvie. Singles als ‘Always the Last to Know’ en ‘Nothing Ever Happens’ bereikten eind jaren 80/begin jaren 90 de verschillende hitparades (UK, US), maar zelf was ik (jaren later dus) erg gecharmeerd van het nummer ‘Driving with the breaks on’ uit 1995.

De combinatie van immer harmonieuze muziek, ‘diepgaande’, theatrale, slijmerige teksten, en de stem van Justin Currie maakte dat ik al meezingend een slakkenspoor door mijn woonkamer trok….. Een soort van Michael Bolton dus van de ‘rock’ en gaandeweg ben ik steeds beter gaan verteren dat ik dit gewoonweg heerlijk vind om naar te luisteren met deze ‘coming-out’ als absolute acceptatie. Wellicht doe ik deze band nu wel erg tekort door voorgaande omschrijving, aangezien de nummers veelal prima in elkaar zitten!

Del Amitri is niet meer, maar Justin Currie wel en hoe romantisch (of pathetisch) de titel ook aandoet, de tekst heeft juist een nogal narcistische inslag.

Ben zelf altijd al een aardige voorstander geweest van de Varagids. Dit omdat het in eerste instantie simpelweg de gids is waarmee ik in aanraking kwam doordat mijn ouders hierop geabonneerd zijn en ik weinig vergelijkingsmateriaal tot mijn beschikking had, maar vooral (en dus in tweede instantie) doordat ik de artikelen, beschouwingen op films en muziek erg goed te verteren vind. Wel moet ik zeggen dat het soms iets hoogdravends heeft in cultureel opzicht en het socialisme druipt er vanaf, maar ondanks (of dankzij?) dat haal ik er regelmatig nuttige informatie uit.

Zo las ik in nummer 34 een artikel over Lowlands 2010, waarin 10 bands/artiesten met hun ‘gouden liedjes’ worden toegelicht. Leuk om te zien dat verschillende van deze artiesten al te vinden zijn op Rocknet (Tim Knol, Air, Laura Marling, LCD Soundsystem (James Murphy), Queens of the Stone Age (nou ja, Them Crooked Vultures)).
Ben dus eens gaan luisteren naar de andere geopteerde bands met hun nummers, waarbij ik me aangetrokken voelde tot het nummer ‘When we wake’ van ‘Blood Red Shoes’.
Uitstekende festivalmuziek: simpel, zuivere zang, heerlijke baspartij, strakke drums, juist gitaargeweld:

Als ‘Die-Hard-Dertiger’ ben ik dus NIET naar Lowlands geweest, maar heb het geheel beluisterd en aanschouwd vanaf een fijn zittende bank met een wijntje en wat nootjes, waarbij ik tussentijds naar het toilet ben gegaan (ook bij loos alarm, zonder alles dus op te houden en al praktisch lekkend in de rij te hoeven staan) om na veel muzikaal schoon in dito toestand in mijn eigen bedje te gaan slapen.
Het verlangen deel uit te maken van de sfeer en de muziek woog voor het eerst dit jaar niet op tegen de gedachte aan de ongemakken die ik heb ervaren tijdens drie kampeertrips naar ‘Lowlands Paradise’. Conclusie mag daarom wel zijn dat ik oud word!!!!!

Ik kwam dit toevallig tegen op youtube. Weliswaar geen rock, maar wel erg mooi en knap. Vooral vanaf 1.10 wanneer hij zijn keyboard en trompet tegelijkertijd speelt.

Gevoelsmatig zou ik zeggen “dit is zo’n nummer voor de donkere dagen”, maar aangezien ik de film “Chloe” gewoon vorige week gekeken heb…;) hier de post van het nummer “We were never young”!

Voor diegene die de film gezien hebben, is je denk ik wel opgevallen dat de versie in de film een toevoeging kent van een zangeres en dat deze hier ontbreekt. Het probleem is dat de film versie nergens te vinden is behalve dan in de film!? Of we hebben niet goed gezocht, maar…voor als iemand die versie vind?! Hoor ik het graag

Betoverend mooi, maar oh zo eenvoudig electro-pop nummer van James Murphy! Het nummer kwam bij mij aan het licht na de film Greenberg gezien te hebben…heerlijk!

Iets met muziek noenoenoenoenoe!, technisch goed en muzikaal sterk, tomtidomtidom, enorm rakend tot op het bot en vooral de tekst is echt goed!

Drunken post:

Pain
I guess it’s a matter of sensation
but somehow
You have ways of avoiding it all

Ai… Sommige nieuwsberichten kunnen toch maandenlang ongemerkt aan je voorbij gaan. Tijdens het rondneuzen op youtube zag ik onder Alan Parsons Project materiaal tot mijn schrik diverser keren RIP Eric staan. Met een enigszins retorische angst zocht ik Eric Woolfson even op wikipedia en daar las ik helaas dat Woolfson; mede oprichter en naast Alan Parsons zelf het creatieve brein van pak ‘em beet eerste 7 of 8 albums, december vorig jaar is overleden. Ik wist dat niet en was (en ben) daar toch even diep van onder de indruk. Met Parsons maakte hij een paar schitterende platen. The Turn Of A Friendly Card (waarop hij het nummer “Time” zong en daarmee zijn vocale debuut maakte in The Project) en latere albums als Gaudi en Ammonia Avenue kunnen wat mij de boeken in als klassieke pop/rock albums. Na “Gaudi” ging Parsons door maar dropte de naam “Alan Parsons Project” en Eric Woolfson ging met zijn eigen projecten aan de slag. Ik post hier bewust het nummer Ammonia Avenue omdat het wat mij betreft een klassiek voorbeeld van The Alan Parsons Project” op zijn best is. Er zijn bekendere nummers maar die vatten het repertoire minder goed samen.

Rest mij nog om een welgemeende RIP Eric Woolfson uit te spreken en nog een keer in stilte naar het prachtige Ammonia Avenue *met* het karakteristieke stemgeluid van Woolfson te luisteren.