Archive for May, 2010

In het kader van ‘Doe eens iets anders’ leek het me geinig om eens iets van een Soundtrack te pakken. Nou vind ik soundtracks doorgaans niet zo heel boeiend. Zo valt het op dat er vaak ‘leftover’ tracks in films terecht komen (recent voorbeeld: Muse met Neutron Star Collision op de Twilight Eclipse soundtrack. Dat nummer heeft duidelijk Muse’s geniale bum The Resistance niet gehaald maar werd wel goed genoeg bevonden voor de soundtrack.

Nee, dan  meer (en diep) respect voor soundtracks van bijvoorbeeld Ennio Morricone (talloze spaghetti westerns) en Angelo Badalamenti  (waarvan onderstaande voorbeeld) die voor zo’n beetje alle David Lynch films muziek componeerde. David Lynch films zijn niet voor iedereen even toegankelijk en begrijpelijk en de muziek draagt daar soms aan bij. Niet altijd even begrijpelijk maar wel kenmerkend mysterieus. Ik heb niet gekozen voor (iets van) het meer bekende Twin Peaks maar voor het wat minder bekende Badalamenti werk van de Lost Highway soundtrack. Op deze Soundtrack weet Badalamenti zich vergezeld door klinkende namen als Rammstein en Nine Inch Nails maar dit instrumentale pareltje weet de kippevel en angst sfeer van de film prachtig te vangen.

httpv://www.youtube.com/watch?v=ivhrjb7n7vw

Voor diegene die wat flarden van Pinkpop willen meekrijgen: Pinkpop Live

Winger is een band die zijn naam ontleent aan bassist/zanger Kip Winger die na een aantal jaren bij Alice Cooper gespeeld te hebben zelf eens aan de slag ging met een eigen band. Met de albums “Winger” (1988) en “In The Heart Of The Young” (1990) kwam Winger lekker op gang, dankzei de populairiteit van melodische rock in die tijd. Helaas verminderde de relevantie van Winger en aanverwante bands sterk met de opkomst van de Grunge stroming. Winger greep stevig in met het album “Pull” uit 1993 waarin voor een stevigere sound werd gekozen zonder in de Grunge uitverkoop te gaan. Helaas mocht het commercieel gezien niet baten en de band werd gedropt waarna er een lange hiatus volgde waarin de leden hun eigen weg gingen. In het recentere verleden brachten ze nog de uitstekende albums “IV” (2006) en “Karma” (2009) uit.

Op het sterke album Pull was “Down Incognito” eigenlijk als track een buitenbeentje. De rest van het album leunt meer op stevige riffs en uptempo rockers maar Down Incognito grooved heerlijk en doet het goed op hoog volume.

Al een paar jaar volg ik de Canadese singer-songwriter Shannon Lyon. Sympathieke jongen en een echte troubadour die geregeld het ene land inruilt voor het andere om nieuwe inspiratie te zoeken (en vinden) en met nieuwe muzikanten samen te werken. Afgelopen week stond hij nog in Arnhem met gitarist B.J. Baartmans en Superfloor zangeres Floor. Sommige platen zijn nagenoeg akoestisch, andere platen weer met volledige band of een handjevol gast muzikanten. Dit is een wat ouder nummer van hem. Op youtube is een hoop te vinden maar de kwaliteit van de opnamen wisselt sterk. Dat deze muziek niet voor iedereen is kan ik me prima voorstellen maar wellicht dat er hier iemand rondspookt die er net als ik door ‘gevangen’ wordt….? Ik hoor het wel!

Aangezien er in de vorige post een klassieke “noot” geplaatst is in de vorm van Vanessa Mae en haar bijzondere weergave van Vivaldi’s “zomertijd” wil ik er een eigentijdse klassieke noot aan toevoegen…

Het betreft hier het “Struggle With Pleasure” uit 1982 van onze zuiderbuur, Wim Mertens. Volgens mij is het origineel niet al te bekend geworden in commerciële zin, maar is het stuk wel met commercieel succes gebruikt voor een trance versie (Minimalistix), welke destijds (2000) wel aansloeg bij het “mainstream” publiek.
Voor de meesten onder ons zal de melodie wel bekend in de oren klinken?!

Het origineel blijft naar mijn mening mooi!

(Start na 18 sec!)

Gezien de vorige post dan ook maar een linkje naar Vanessa Mae. Voor het geval dat de lezer onder een rots gewoond heeft in de afgelopen jaren.

Geen politieke boodschap, maar een samenloop van gebeurtenissen.

Een paar dagen terug zie ik een televisieserie die over heel de wereld door tientallen miljoenen mensen wordt bekeken, en daarin komt – wederom – Radar Love voorbij, een liedje dat reeds in tientallen films en series is gebruikt.

Een 100% nederlands liedje, bekend over de hele wereld, en vrijwel niemand buiten nederland zal je kunnen vertellen van wie het origineel is, laat staan uit welk land die band komt. En zo zijn er voorbeelden te over, vaak weten nederlanders dat niet eens.

Maar, zo heb ik net ook voor de 20e keer in een paar dagen tijd een reclame voorbij zien komen, waarin zo’n beetje alle grote voetballers ter wereld in acteren en zij worden gedurende de clip begeleid door een liedje van nog zo’n Nederlandse Held. Bijna iedereen ter wereld kent het liedje, heel veel hele grote artiesten hebben het liedje gecovered, en nog veel meer grote artiesten hebben met hem samen gespeeld.

Ik kies niet voor de standaardversie, ik vond gelukkig een aparte en recente versie, want hij maakt nog steeds muziek, en hij is nog steeds een belevenis om live mee te maken.

Ik doe toch ook maar even het origineel erbij, al is dat waarschijnlijk ook niet de versie die de meeste mensen zullen (her)kennen. De variant die de meeste mensen kennen is ergens tussen deze versies onstaan.

Nog een edit, ik doe er een variant bij van Vanessa Mae, dan horen jullie ook een variant die er tussenin ligt.

Als er één iemand is, die diep rakende muziek brengt, dan is dat voor mij “Bon Iver” wel. Al eerder wat gepost van deze band, maar ze hebben meerdere mooie nummers in hun repertoire die ik toch even onder de aandacht moet brengen!

De band floreert onder invloed van zanger Justin Vernon met zijn eigenzinnige stem en manier van zingen. Hun debuut album “For Emma, Forever Ago” is de hoge recensie waardering die ze hebben ontvangen meer dan waard!

Hier een speciale a capella versie (spontaan gebracht vooraf aan een thuis optreden) van het nummer “For Emma” afkomstig van het gelijknamige album:
Klik 720 voor HD!

Daniel Lanois is natuurlijk echt bekend van het producers werk dat hij voor U2 doet.

De sfeer die hij weet te vangen drukken dan ook een behoorlijk stepel op de overall sound van U2.

Hij is begonnen bij “The Joshua Tree” en is sindsdien bij elk album betrokken samen met die andere geluidstovenaar Brian Eno

Daniel Lanois heeft ook al wat solowerk gemaakt waarvan “Acadie” een waar meesterwerk is.

Trixie Whitley is een piepjonge zangeres uit Belgie met een doorleefde stem.

De emotie en soul die zij in dit nummer heeft gelegd zou je niet bij iemand van 18 verwachten.

Kennelijk heeft ze dit talent van haar vader geerfd.

Ze is namelijk de dochter van de in 2005 overleden bluesman en fantastisch slide gitarist  Chris Whitley.

Kippenvel!!!

Tsjah.. Wie me een beetje kent weet dat dit er van moest komen… Ik heb de verleiding lang kunnen weerstaan om iets van Bruce te posten maar toen ik recent de documentairefilm Blood Brothers weer eens keek wist ik dat ik jullie dit niet kon onthouden.

De film documenteert hoe in 1995 Bruce en de E-street band weer bij elkaar kwamen voor hun eerste studiosessie in 11 jaar, ter gelegendheid van het toen nog te verschijnen Greatest Hits album. Ze namen een viertal nummers op waaronder Secret Garden, dat mede dankzij het succes van de film Jerry McGuire een dikke hit werd.

Minder bekend van die vier extra nummers zijn het stampende Murder Inc. en het typische Springsteen epos This Hard Land. Maar het juweeltje wat mij betreft is het nummer waarnaar de docu vernoemd is; Blood Brothers. Alles klopt wat mij betreft aan dit nummer. Tekstueel dik in orde. Muzikaal natuurlijk eenvoud zoals het de man siert (hoewel ik je uitdaag het tokkeltje op de gitaar te leren *en* erbij te zingen) en vooral de opbouw en het aanzwellen na het eerste couplet en refrein vind ik smaakvol gedaan. Nou kan Bruce weinig fout doen bij me, maar misschien moet je even kijken/luisteren en zelf oordelen.