Ai… Het lijkt er op dat ik sinds Das Racist gisteren (terecht) wat goed te maken heb hier. Dus speciaal voor jou Janneman, deze prima cover van Springsteen’s Born To Run. Door niemand minder dan The Who zanger Roger Daltrey. En zo zien we dus twee van mijn absolute helden verenigd in een tijdloos nummer waar je me, ik zweer het je, voor wakker mag maken. Over het nummer valt ontzettend veel te vertellen maar dat is allemaal al keurig gedocumenteerd op wikipedia. Dus sit back and enjoy een van de beste nummers *ever*, gezongen door een van de grootste stemmen in de rockmuziek.
Na mijn wat lange inleiding van gisteren zal ik het kort houden voor vandaag. Schelden mag. Een keer aan dit nummer *denken* al, is genoeg om het de rest van de dag in mijn hoofd te houden. Dus klikken op eigen risico.
First things first: ik ben geen uitgesproken Meat Loaf fan. Ik vind Bat Out Of Hell II en III echt matige platen hoewel ook daar wat juweeltjes op te vinden zijn. Maar Bat Out Of Hell I is een meesterwerk en dat is inclusief het tot pulp gedraaide Paradise By The Dashboard Light. Dat gezegd hebbende kun je niet om BOOH heen als een plaat die in muzikaal een terechte plaats in de muziekhistorie verworven heeft. Wie zich niet bijzonder voor muziek interesseert, zal zich maar half realiseren dat, hoewel de naam Meat Loaf op de albumcover prijkt, dit net zo veel een Jim Steinman albums is. Of een Todd Rundgren album. En dat de invloeden van Phil Spector’s “Wall Of Sound” principe en het rebelse tekstuele concept van Springsteen’s “Born To Run” (ook een productie waar Spector zijn vingers bij af zal likken) een enorme invloed op het eindproduct zijn geweest.
Maar het album wordt natuurlijk vooral gewaardeerd, en vegruisd, om de totaal kapot gedraaide hit “Paradise By The Dashboard Light”. En dat steekt me, want ook dat is een uitstekend nummer en BOOH verdient het niet om door de populairiteit ervan naar beneden gehaald te worden. Want… Ballads als “Heaven Can Wait” en “Two Out Of Three Ain’t Bad” vonden hun publiek via talloze Rock Ballad compilaties maar hoe kan het dat het titelnummer nooit meer aandacht heeft gekregen? Het nummer Bat Out Of Hell is in alle opzichten het sterkste nummer van deze plaat en uit Meat’s algehele repertoire. Het vangt prachtig het rebelse van de tiener/twintiger die je ook weg hoort rijden op/in zijn motor/auto in springsteen’s Thunder Road en Born to Run. Het gitaarwerk (Rundgren), de drums (Max Weinberg) en Roy Bittan’s piano dikken het geluid aan tot een explosie van melodie en ritme. En laten we niet vergeten dat Meat Loaf een fantastische zanger was in die tijd die samen met Jim Steinman een unieke theatrale, bombastische rockplaat heeft afgeleverd die volkomen terecht zijn plaats in de muziekhistorie heeft verworven. Er zijn live versies te vinden op youtube maar ik heb ervoor gekozen om gewoon de album versie te posten. Zonder video (eerlijk is eerlijk; Meat is niet echt een feest om naar te kijken) maar ook om de aandacht volledig bij de muziek te houden als je het titelnummer hopelijk zelf gaat checken. Komtie:
Ik zat vanavond, na de wedstrijd Kameroen – Nederland, gezellig in mijn tuin met wat mensen. Kampvuurtje, Zuid-Afrikaanse wijn en multi-vit op tafel voor de dames, de mannen met een Grafenwalder, lekker koel briesje in de bakkes. Kortom, lekker genieten na een warme, klamme dag.
Op de achtergrond het ‘Rock Anthem Theme’ kanaal van UPC (heerlijk, die radiozenders van UPC – naast de standaard zenders ook heel veel themazenders) toen ik een bekend stemgeluid hoorde: Gary Stringer van de band Reef.
Ik rende snel naar binnen en herkende het nummer als ‘Naked’:
Dat is niet het nummer waar ik ze van ken, maar bij het horen van Gary’s stem kwamen opeens weer heel veel goede herinneringen uit mijn studententijd in Nijmegen naar boven en ik dacht: “Waarom heb ik daar eigenlijk geen plaat van? En waarom ook nooit iets over op Rocknet gepost?” Geen idee, soms raken dingen in de vergetelheid en (her)ontdek je deze jaren later weer. Dit keer bij toeval dus.
Jullie herkennen het nummer wellicht: Place Your Hands (1996), een klein hitje in de 90′s. Ten tijde van dit hitje zat ik in de band TUG (The Uninvited Guests) en we hebben dat nummer letter stukgezongen tijdens een avond stappen met deze band. Bij thuiskomst, in het anti-kraakpand waar ik destijds woonde, plofde we dronken neer op een van de vele banken en hebben we dit nummer nog een aantal keer (zeer vals en iedereen inmiddels schor als wat – na het luisteren dadelijk weet je waarom ) luidkeels uitgeboerd.
Enfin, het leuke van deze kleine ‘afterparty’ is dat het allemaal op film is opgenomen en de nacht/ochtend eindigde uiteindelijk in een enorme waterschade, omdat alle gangen (en een aantal klaslokalen – ik woonde in een oud schoolgebouw) enorme waterschade opliepen, toen om 4 uur ‘s nachts een brandweerslang ‘explodeerde’. Tot op de dag van vandaag ontkent iedereen enige betrokkenheid, geeft de film nog steeds geen uitsluitsel, maar blijven bepaalde vermoedens bestaan
Als de naam Rick Springfield al ooit is blijven hangen bij je dan zal het van zijn monsterhit “Jessie’s Girl”. Natuurlijk volgden er nog aardig wat (minder grote) hits maar zoals vele eighties artiesten verdween Springfield al gauw van de mainstream radar. Niet ten onrechte want een paar matige albums sloten zijn eerdere carriere af. Overigens wel met het prima ‘laatste’ album Rock of Life in 1988. Het “Grote Wachten” eindigde 11 jaar later in 1999 toen het beregoede album “Karma” een nieuw tijdperk inluidde. Een tijdperk van een volwassen Rick Springfield die met doordachte composities en prachtige teksten een oud en nieuw publiek begroette. In 2008 bracht hij “Venus In Overdrive” uit en van die plaat komt onderstaande nummer. Alle tienermeisjes van toen zullen nu nog steeds lekker wegglijden bij zijn verschijning want voor een zestiger (! nou vooruit.. ten tijde van deze opname nog *net* geen 60) moet je hem nageven dat hij de tand des tijds meer dan goed doorstaan heeft.
Lang niet iedereen is zich er van bewust dat het nummer Take It Easy oorspronkelijk niet van de Eagles is, maar van Jackson Browne. Het misverstand is overigens begrijpelijk want Browne schreef het samen met ‘Eagle’ Glenn Frey voof zijn debuut album. Frey vond het nummer zo goed dat hij het ‘cadeau’ kreeg van Browne om het op de debuutplaat van de Eagles te zetten. Browne nam het zelf nog eens op voor zijn tweede album. Deze versie met multi-instrumentalist David Lindley heeft een beetje een Folk achtige sound en een grappige inleiding van de immer sympathieke Browne:
En de oorspronkelijke versie is wat minder harmonieus dan de Eagles versie maar verder zijn die twee opnamen onderling uitwisselbaar. Maar hey, ik ben groot liefhebber van Jackson Browne’s songwriting en stem en ere wie ere toekomt.
Ik ben de laatste weken nogal veel nummers aan het opzoeken van artiesten die zullen optreden op het aanstaande Rockin’ Park festival en moet daarbij zeggen dat ik er ontzettend naar uitkijk te weten dat er een zeer nette line up is… Wat komt er zoal voorbij: Pearl Jam!, Stereophonics, White Lies, Rise Against e.a… See for yourself @ www.rockinpark.nl of ga er gewoon naartoe
Ik wist niet precies wat te posten, dus heb ik maar het lekker in het gehoor liggende Dakota van de Stereophonics gekozen …
Aanstaande zondag: Lekker festival, lekker zonnetje, lekker biertje, lekker gezellig met veel goeie muziek!! Gaan er meer mensen van RN naar Rockin’ Park?
Laat maar horen
Volgens de geschiedenis was Sjako een bandiet uit amsterdam die een onneembare vesting op de elandsgracht had gemaakt, welke “het fort van sjako” werd genoemd.
Het is ook de naam van de bandietebendemuzikanten, onder leiding van Wouter Planteijdt, die al zo’n 25 jaar het Nederlandse clubcircuit rondgaat. Een “echte muzikantenband” worden ze genoemd, vanwege hun hoge speelniveau, zeer knapgemaakte songs, met invloeden van bijvoorbeeld Zappa en King Crimson.
In het verleden geroemd als trio, daarna met een flinke uitbreiding geprobeerd om echt door te breken, maar tegenwoordig op het podium te vinden met z’n vieren, waaronder de ex-Urban Dance Squad gitarist Rene van Barneveld.
Sjako! heeft een flink aantal albums gemaakt. Ook enkele singles zijn uitgebracht, maar alleen de single “Hurt” van het album “livewire” heeft het tot de tipparade geschopt.
Heel jammer dat deze band nooit echt is opgepakt door het grote publiek, want dat hadden ze zeker verdiend. Hun laaste album “Lucky Spots” is een echt meesterwerk en heeft dan ook hele mooie recensies gekregen. Het filmpje is nog uit de tijd dat Sjako! een trio was en stamt uit begin jaren 90.
Het nummer “Foxy Lady” van Hendrix staat op het album “Secret Skin” en is bij optredens meestal het afsluitende nummer.
Lillian Axe is een van de vele, vele bands die min of meer ten onder gingen toen alles ineens Grunge moest zijn. De melodieuze rock domineerde tot Pearl Jam, Nirvana en aanverwanten plotseling een andere muziek scene dicteerden. Melodieuze AOR bands werden en masse gedropt door hun labels en slechts weinig van de bands die daar de gevolgen van ondervonden overleefden die korte maar immens krachtige rage. Lillian Axe viel in 1995 uit elkaar, 2 jaar nadat ze het uitstekende album Psychoschophrenia uitbrachten. Op dat laatste album stond de prachtige ballad The Day That I Met You. Hoewel de band later weer bijeen kwam en albums uitbracht in 1999, 2007 en 2009 maakt helaas de krachtige zanger Ron Taylor geen deel meer uit van de line-up. Van het te gekke gitaarwerk van Steve Blaze kan nog wel genoten worden maar…. things are just not the same met nieuwe zanger Derrick LeFevre…
) luidkeels uitgeboerd.
Follow us