Archive for July, 2010

Sinds hun vorige plaat “A Beautiful Lie” volg ik de escapades van 30 Seconds To Mars. Een bandje dat vaak nogal minachtend als een ‘Emo’ projectje van zanger/acteur Jared Leto (glansrol in de film Requiem For A Dream) bestempeld. En daarmee doe je de band en de man toch wat te kort. Toegegeven, het meer recente album “This Is War” pakt minder verwoestend uit dan A Beautiful Lie maar deze mannen rocken toch echt niet te zuinig. Pas zeer recent zag ik op TMF (of all places) een live registratie van een nummer of zeven en toen kon ik niet anders constateren dat deze band ook live zijn mannetje staat. Leto zingt volstrekt probleemloos de toch pittige partijen en dat deze gast daar geen stemschade aan overhoudt is op z’n minst opmerkelijk te noemen. Ik post hier een typisch nummer van ze. Benieuwd wat jullie er van vinden!

Het moet niet gekker worden: ik de (bijna) 38-jarige muziek malloot wordt door z’n 11-jarige zoontje gewezen op een leuk bandje.
Het bandje blijkt al een poosje te bestaan, dus het is zeker geen fonkelnieuw nummer, maar het geeft me hoop dat ik een paar muzikale genen heb overgedragen. De gitaar waarop ik heb leren spelen staat op zijn kamer, dus ik hoop dat hij doorslaat in zijn passie.

Zo eens per jaar worstel ik mij door de ‘vergeten CD’s’ op zolder (opvallend genoeg altijd in de wintermaanden en praktisch altijd op een zondag) Na een hoop geschuif, gevloek en gemier tussen de dozen en het stof loop ik vervolgens met een stapeltje ‘pareltjes’ naar beneden en voeg ze voor een kleine week toe aan mijn CD’s beneden.

Meestal zijn het CD’s met het wat meer rustigere werk. Wat 5-gulden-aankoopjes als The Best Of R&B van de afgelopen… (vul maar in). Een Ella Fitzgerald, een Sinatra, Nina Simone, Sade, het soort dat lekker past bij de donkere dagen.

Afgelopen week hoorde ik een stukje muzak tijdens de promo van ‘Under My Skin’, een nieuw (luguber) programma op Discovery. Ik dus even Googlen en kwam uit bij Diana Krall. Bij het horen ervan verlang ik weer naar de donkere dagen (terwijl ik een tyfus-hekel heb aan koude en donkere dagen). Heerlijk echter, het gevoel wanneer muziek je ergens naar doet (terug)verlangen/denken.

Doet een bepaald genre muziek of artiest jou aan een bepaald jaargetijde denken? Ik ben benieuwd!

Diana Krall – I’ve Got You Under My Skin

Michael Bublé – Me & Mrs. Jones

Robbie Williams – Mr. BoJangles

Ella Fitzgerald – Begin The Beguine

Hoi!

We are just about to come over to Holland on tour in August and will be headlining the Zebra Festival in Gemert on Friday 20th August. Just thought I’d share some music with you. Hope you enjoy the video and we’ll see you in Holland.

Regards, REDTRACK (http://www.facebook.com/REDTRACK)

Tsja, waar heb je eigenlijk een complete band voor nodig? Al dat gezeik en die verschillende meningen!

Mellencamp is een van die artiesten die ik soms helemaal stuk draai en vervolgens maanden weer niet in de CD speler stop. Kennelijk moet ik ervoor in de mood zijn. Ik heb even gezocht en zag dat ik eerder iets van hem gepost heb (Rain On The Scarecrow) en waar dat nummer ging over een specifieke in financiele moeilijkheden geraakte boer is dit een meer algemene klaagzang over de grote armoede die delen van de VS en de Amerikaanse bevolking treft. Dat Jackie Brown voor de meest extreme uitweg kiest is misschien wat melodramatisch maar het tekstuele concept dat Mellencamp koo svan het niet zingen over, maar het toezingen van, het onderwerp is opmerkelijk en geeft dit nummer een extra laag. Geen vrolijke zomerse plaat dus maar een klein momentje van bezinning en beschouwing, gevloeid uit de pen van een grote songwiter.

Zo.. mijn zonnige posts van eerder deze week (Manu Chao, Zuchero, Mana) vielen niet bij iedereen even lekker. Dat vond ik jammer en ook een tikje onverwacht maar zo zie je maar weer eens dat smaken enorm kunnen verschillen. Ik had al beloofd om de wellicht wat hoog liggende lat een stukje omlaag te halen en dat moet met onderstaande nummer gaan lukken. Is het de schuine tekst? Is het de pornosnor? Is het de zweterige natte kin? Ik weet niet niet maar Gunther is typisch zo’n campy gast die de harten sneller doet kloppen op mijn werk vanwege de ongehoorde foutheid die je zelf kunt aanschouwen / aanhoren door even op ‘play’ te klikken hieronder. Oh en Janneman; gooi me maar weer uit je adresboek Ik probeer later wel weer verse notering te ritselen met een snoeigoede serieuze post!

In eerste instantie dacht ik dat The Fray een Engelse band was. Simpelweg omdat ik de bandsound in die hoek plaatste of misschien omdat hun (mindere) stijlgenoten Keane en Coldplay uit die hoek komen. Mijn verrassing was dan ook groot toen ik las dat ze uit Denver, Colorado komen. In 2005 kwamen ze met het album “How To Save A Life” maar dat kon me toen niet boeien. Paar leuke nummers maar als album toch te zwak. Toen ze in 2009 met hun tweede album op de proppen kwamen kon ik niet meer om ze heen. Ieder nummer op deze plaat is raak. En Say When vind ik persoonlijk een van de sterkste nummers. Mocht je dit niet trekken geef dan de song Ungodly Hour een kans. En als het dan nog niet lukt tussen jou en The Fray geef ik het op

Wat een ultiem vermaak ende genot ondervind ik wanneer ik ‘VI Oranje’ kijk (waarbij ik in eerste instantie aan een vriend vroeg waar 6 (…) oranje in godsnaam op sloeg)!
Dit programma doet het t.o.v. ‘Studio Sportzomer’ qua kijkcijfers een stuk minder goed en dat zal absoluut te maken hebben met kwaliteit en inhoud, maar waar ‘Studio Sportzomer’ feilloos aansluit op ‘onze’ calvinistische inslag, doet het tweede programma me misschien juist daarom nog harder lachen.

De combinatie van Johan Derksen en Renée van der Gijp vind ik geweldig! De vreselijk aanstekelijke lach van Renée (met zijn immer irritante ‘als’ wanneer het de vergrotende trap betreft) en Johan met zijn verhalen (die zelden een leuke clou hebben, maar prachtig zijn om naar te luisteren!) maken het zo dat ik elke avond om 22.20 afstem op dit programma. Wilfred Genee zit er trouwens als presentator en dat doet hij prima, maar eigenlijk is hij simpelweg ingehuurd om het mikpunt van spot te zijn wanneer er even geen andere situatie is om over te zeiken en dit doet hij met verve.

Beans & Fatback was één van de bands die een optreden verzorgde tijdens voorgenoemd programma (en eerder al bij DWDD). Niks hoogstaands (soms zelfs een beetje off-key), maar een gewoon lekker nummer; geheel in stijl dus !!!

Belofte maakt schuld, nadat ik Zuchero afgezeken heb.
Ik kan geweldig genieten van Zuchero, maar voor mij persoonlijk moet er een beetje rock inzitten.
Ik heb me dan ook helemaal de blubber moeten zoeken naar het juiste liedje van Nek, want die is kennelijk ook niet vies van een staaltje zwaarmoedig gereutel.

Niet mijn definitie van topmuziek, maar destijds wel leuk genoeg om accuut een paar cd’s van aan te schaffen.