Archive for August, 2010

Ben zelf altijd al een aardige voorstander geweest van de Varagids. Dit omdat het in eerste instantie simpelweg de gids is waarmee ik in aanraking kwam doordat mijn ouders hierop geabonneerd zijn en ik weinig vergelijkingsmateriaal tot mijn beschikking had, maar vooral (en dus in tweede instantie) doordat ik de artikelen, beschouwingen op films en muziek erg goed te verteren vind. Wel moet ik zeggen dat het soms iets hoogdravends heeft in cultureel opzicht en het socialisme druipt er vanaf, maar ondanks (of dankzij?) dat haal ik er regelmatig nuttige informatie uit.

Zo las ik in nummer 34 een artikel over Lowlands 2010, waarin 10 bands/artiesten met hun ‘gouden liedjes’ worden toegelicht. Leuk om te zien dat verschillende van deze artiesten al te vinden zijn op Rocknet (Tim Knol, Air, Laura Marling, LCD Soundsystem (James Murphy), Queens of the Stone Age (nou ja, Them Crooked Vultures)).
Ben dus eens gaan luisteren naar de andere geopteerde bands met hun nummers, waarbij ik me aangetrokken voelde tot het nummer ‘When we wake’ van ‘Blood Red Shoes’.
Uitstekende festivalmuziek: simpel, zuivere zang, heerlijke baspartij, strakke drums, juist gitaargeweld:

Als ‘Die-Hard-Dertiger’ ben ik dus NIET naar Lowlands geweest, maar heb het geheel beluisterd en aanschouwd vanaf een fijn zittende bank met een wijntje en wat nootjes, waarbij ik tussentijds naar het toilet ben gegaan (ook bij loos alarm, zonder alles dus op te houden en al praktisch lekkend in de rij te hoeven staan) om na veel muzikaal schoon in dito toestand in mijn eigen bedje te gaan slapen.
Het verlangen deel uit te maken van de sfeer en de muziek woog voor het eerst dit jaar niet op tegen de gedachte aan de ongemakken die ik heb ervaren tijdens drie kampeertrips naar ‘Lowlands Paradise’. Conclusie mag daarom wel zijn dat ik oud word!!!!!

Ik kwam dit toevallig tegen op youtube. Weliswaar geen rock, maar wel erg mooi en knap. Vooral vanaf 1.10 wanneer hij zijn keyboard en trompet tegelijkertijd speelt.

Gevoelsmatig zou ik zeggen “dit is zo’n nummer voor de donkere dagen”, maar aangezien ik de film “Chloe” gewoon vorige week gekeken heb…;) hier de post van het nummer “We were never young”!

Voor diegene die de film gezien hebben, is je denk ik wel opgevallen dat de versie in de film een toevoeging kent van een zangeres en dat deze hier ontbreekt. Het probleem is dat de film versie nergens te vinden is behalve dan in de film!? Of we hebben niet goed gezocht, maar…voor als iemand die versie vind?! Hoor ik het graag

Betoverend mooi, maar oh zo eenvoudig electro-pop nummer van James Murphy! Het nummer kwam bij mij aan het licht na de film Greenberg gezien te hebben…heerlijk!

Iets met muziek noenoenoenoenoe!, technisch goed en muzikaal sterk, tomtidomtidom, enorm rakend tot op het bot en vooral de tekst is echt goed!

Drunken post:

Pain
I guess it’s a matter of sensation
but somehow
You have ways of avoiding it all

Ai… Sommige nieuwsberichten kunnen toch maandenlang ongemerkt aan je voorbij gaan. Tijdens het rondneuzen op youtube zag ik onder Alan Parsons Project materiaal tot mijn schrik diverser keren RIP Eric staan. Met een enigszins retorische angst zocht ik Eric Woolfson even op wikipedia en daar las ik helaas dat Woolfson; mede oprichter en naast Alan Parsons zelf het creatieve brein van pak ‘em beet eerste 7 of 8 albums, december vorig jaar is overleden. Ik wist dat niet en was (en ben) daar toch even diep van onder de indruk. Met Parsons maakte hij een paar schitterende platen. The Turn Of A Friendly Card (waarop hij het nummer “Time” zong en daarmee zijn vocale debuut maakte in The Project) en latere albums als Gaudi en Ammonia Avenue kunnen wat mij de boeken in als klassieke pop/rock albums. Na “Gaudi” ging Parsons door maar dropte de naam “Alan Parsons Project” en Eric Woolfson ging met zijn eigen projecten aan de slag. Ik post hier bewust het nummer Ammonia Avenue omdat het wat mij betreft een klassiek voorbeeld van The Alan Parsons Project” op zijn best is. Er zijn bekendere nummers maar die vatten het repertoire minder goed samen.

Rest mij nog om een welgemeende RIP Eric Woolfson uit te spreken en nog een keer in stilte naar het prachtige Ammonia Avenue *met* het karakteristieke stemgeluid van Woolfson te luisteren.

Toegegeven; het is komkommertijd. Ook hier op Rocknet. En als je als topic Simon & Garfunkel ziet staan. Of als titels Sound Of Silence en/of Bridge Over Troubled water dan zul je wellicht denken dat Antikal/Eef even geen inspiratie had. Maar deze opname is werkelijk fenomenaal. Ik vermoed dat deze opnamen van de Rock & Roll hall of fame benefietconcerten van afgelopen jaar zijn maar zeker weten doe ik het niet. Wat er wel toe doet is dat dit van met name “The Sound Of Silence” veruit de mooiste uitvoering is die ik ooit heb gehoord. Nadat ik van de shock was bijgekomen dat deze heren toch echt oud worden kon ik me alleen naar laten meevoeren door het nummer. De tekst was natuurlijk altijd al prachtig maar de stem van met name Garfunkel betovert simpelweg. Die man is echt in topvorm hier.

En bij “Bridge Over Troubled Water” werd ik verrast door Paul Simon die in ‘zijn’ couplet laat zien dat hij meer kan dan zijn signature sound van praatzingen. Kortom: uitgekauwde nummers in hun allermooiste jasje.

Ik verwacht niet dat jullie Southside Johnny kennen. Maar ik verwacht wel dat er bij de “Asbury Jukes” alarmbellen gaan rinkelen. Asbury Park (New Jersey) is natuurlijk onlosmakelijk verbonden met mijn grote held Bruce Springsteen en deze maakt dan ook zijn opwachting in dit nummer. Little Steven trouwens ook. Maar The Jukes kennen een wisselende bezetting. Zo maakte ook een ander New Jersey export product (Jon Bon Jovi) zijn opwachting op de plaat waar dit nummer vanaf komt (Better Days, 1991) Nu is het eigenlijk een beetje flauw om Bruce aan te halen want met 23 albums (!) mag je Southside Johnny zeker niet in Springsteens schaduw zetten. Maar hoewel Johnny en The Jukes een reputatie hebben als een van de hardst werkende bands in showbusiness is een internationale doorbraak gewoon nooit gelukt.

Afijn. Hier dus een zeer typisch Southside Johnny nummer waarin hij de lead vocal deelt met Springsteen en Little Steven. 3 stemmen die wat mij betreft prachtig bij elkaar passen in al hun krakerigheid / rasperigheid. Enjoy!