Archive for September, 2010

Ok Janneman. Komtie. Na je heerlijke comment op mijn Steelheart post van vorige week heb ik natuurlijk zitten broeden op een mooie vergeldingsactie maar ik heb de gulden middenweg gekozen. Geen glammetalbagger dus maar een nummer dat hoge ogen gooide een jaar of 20 geleden. Warrant heeft nooit gepretendeerd meer of minder te zijn dan een vrolijke rockband met vooral veel feestnummers. Nu moet ik bekennen dat ik de band niet meer gevolgd heb na hun eerste drie albums (dit nummer komt van het album “Cherry Pie” uit 1990) toen interne meningsverschillen en rellen rondom drankgebruik etc. de band deden wankelen. De paar thingies die ik van *na* het album “Dog eat Dog” uit 1992 heb gehoord waren ronduit belabberd. Het nummer “Uncle Tom’s Cabin” was in 1990 een beetje een vreemde eend in de bijt. Ineens wist Warrant zowaar een verhaal te vertellen en muzikaal zwiept het nummer lekker op en neer in intensiteit. Prachtig akoestisch intro, goede opbouw en knallende riffs. En dat terwijl op de eerste albums toch vooral feestnummers (Titelnummer van Cherry Pie is een goed voorbeeld) en obligate ballads (“Heaven”, “I Saw Red”, “Sometimes She Cries”) stonden. Met “Dog Eat Dog” sloegen ze een steviger pad in (uiteraard als hysterische reactie op die fokking grunge rage die zo vaal bands om zeep hielp) maar dat album werd dan ook meteen minder goed ontvangen ondanks knetterende tracks als “Machine Gun” en “Hole In My Wall”.

Anyway… Uncle Tom’s Cabin dus. Mooie clip ook wel!

Seether is een post-grungeband uit Zuid-Afrika, en maakt naar mijn mening geweldige muziek.

Ik heb het over het algemeen niet zo op covers van bekende nummers, maar dit is wel een erg goede.

Het origineel is het bekende “Careless Whisper” van George Michael. Ik hou absoluut niet van dat soort muziek, maar in z’n soort is het wel een goed nummer. Maar met deze rockbeat en de geweldige stem van de zanger, maken het een mooi geheel

Dit weekend werd, overdag (WTF?) de film Rockstar uitgezonden. Geen superfilm maar voor liefhebbers van 80′s en 90′s melodieuze rock toch wel een must-see. Mark Wahlberg speelt een coverband zanger die door omstandigheden door de originele band die hij covert, gevraagd wordt om toe te treden tot de band. Best geinige film maar wat mij betreft vooral een goede showcase voor de zang van Michael Matijevic van Steelheart. Deze band bracht tussen 1990 en 2006 een paar prima albums uit als je van het genre houdt. Meest voorname wapenfeit van deze man is zijn enorrummu vocale bereik. Love it or hate it… het geeft in ieder geval iets unieks aan een verder weinig wereldschokkende act. Wel fijn dat de clips van toen nu in fatsoenlijke kwaliteit op youtube te vinden zijn.

Edit: holy crap. Dit is zo fijn om weer eens terug te horen dat ik er gewoon nog een tegenaan gooi:

Ik heb 0,0 met Di-rect (ik doel op voormalige zanger Tim), Giel Beelen en Graffiti 6. Maar als je deze drie componenten samenvoegt, met de nieuwe Di-rect frontman Marcel, dan ontstaat er iets moois: de gecoverde versie van “Stare Into The Sun”.

Otis (die dood is en trouwens maar 26(!) is geworden) bracht ons het heerlijke nummer “Sitting On The Dock Of The Bay”.

Otis Redding heeft nooit van het succes van dit nummer kunnen genieten, hij heeft zelfs de eindmix nooit gehoord. Hij overleed namelijk (samen met vier van de zes leden van zijn band ‘The Bar-Kays) drie dagen na het opnemen van dit nummer tijdens een vliegtuigongeluk.

Justin Nozuka (1988 – Canadees/Japanse singer-songwriter) zet een top-cover neer en houdt hiermee, in mijn ogen, na 43 jaar een pareltje in stand.

Kip Winger begon zijn carriere als bassist bij ondermeer Alice Cooper maar al gauw wilde hij meer dan dat en met de band Winger trad hij aan in de hoogtij dagen van de melodieuze rock. De albums “Winger” (1988) en “In The Heart Of The Young” (1990) deden het prima met een paar aardige singles / hitjes. Toen de dreiging van Grunge erg groot werd ging het roer om en kwam Winger met het knettergoede album “Pull” (1993) dat een stuk heavier was dan de eerste twee platen maar het leed was geleden. Het publiek (en de platenmaatschappijen) keerden de melodieuze rock voor een groot deel de rug toe en Winger, net als vele andere bands uit die periode, kwam in zwaar water en uiteindelijk gingen de leden zich met andere projecten bezig houden. Pas in 2006 kwam er een (prima) nieuw album met de simpele naam “IV” en in 2009 kwam het eveneens prima (doch weinig vernieuwende) “Karma” uit. Het nummer “Miles Away” is een klassieke rockballad en hoewel er betere ballades zijn vind ik het gewoon een mooi, pakkend nummer. Ik geef je eerst de (meer recente) akoestische versie en daaronder de oorrpronkelijke versie uit de eighties. Als powerballad met de band vond ik het al een prima nummer maar de akoestische versie van Kip in zijn uppie is gewoon kippenvel. Enjoy!

Kip Solo (akoestisch)

Originele Winger versie:

In navolging op de post van Janneman van gisteren post ik hier nog eens wat om de relatie Sandler / Springsteen te onderstrepen. Het nummer Out In The Street is een feestnummer bij uitstek. Dat weet Bruce. Dat weet Sandler. De Springsteen versie die ik hier onder post is afkomstig van de zeer recente DVD “London Calling” waarop Bruce laat zien hoe een seniorenband Hyde Park plat speelt. In de 2e helft van deze video is het spelplezier van de E-street band gewoon aanstekelijk. En dat voor een paar bejaarden! Als je dit nummer uit weet te zitten zonder op z’n minst in gedachten de obligate “O-oh’s” mee te brullen zit er iets niet goed in je hoofd

Sandler is natuurlijk geen wereldzanger maar zijn enthousiasme is ronduit aanstekelijk en zijn films zijn voor mij altijd een beetje een ‘guilty pleasure’ geweest. Zelden echt goed (Hoewel “Reign Over Me” en “Punch-Drunk Love helemaal niet onaardig waren) maar altijd goed voor een paar hilarische momenten.

Bruce Springsteen:

Adam Sandler:

Een ode aan mijn vrouw (of haar opvolgster)

De vorige post mislukte even in technisch opzicht, dus wil ik deze even met jullie delen om het recht te zetten.

Deze is eigenlijk speciaal voor Antikal, maar de rest mag eventueel ook meeluisteren als het me überhaupt lukt om het kreng te delen (het schijnt dat dit liedje van Youtube af is gegooid, en dan niet omdat de uitvoerende artiest dat wilde, maar omdat er beschermde beelden van American Football in voorkomen!). De clip komt dus van een andere source, maar dat terzijde.

Ik kende Adam Sandler lang geleden alleen als parodie zanger, nog ver voordat ik hem als acteur in films zag.
Ik vind dit liedje redelijk briljant omdat het – naar mijn mening – de beste Springsteen parodie is die ik ooit gehoord heb.

Edit: helaas pindakaas lukt het me dus niet om videos van alternatieve bronnen te includen, dus bij deze een ouderwets linkje: KLIK

Het is niet de zang, het is ook niet de melodie. Het is de tekst.

Jaag de schaduw van de muren
Jaag de spoken uit mijn hoofd
En laat alles eeuwig duren
Wie ons lief heeft gaat niet dood

Hou de wolven op een afstand
Hou het vuur aan in de nacht
Maak van al mijn woorden stilte
Jaag de onrust uit mijn hart

En de storm die om het huis huilt
Zeg haar dat ik slapen wil
Maak een hemel vol met sterren
Maak de hele wereld stil
En sluit mijn ogen toe
Maak de oorlog blind
En laat mij slapen
Laat mij slapen
Laat mij slapen als een kind

Maak vergeten van het weten
Laat de deur staan op een kier
En laat alle sterren vallen
Voor iemand ver van hier

Laat mij rusten tot de morgen
Tot de nieuwe dag begint
Draag mijn lasten en mijn zorgen
Laat mij licht zijn als de wind
En de storm die om het huis huilt
Zeg haar dat ik slapen wil
Maak een hemel vol met sterren
Maak de hele wereld stil
En sluit mijn ogen toe
Maak de oorlog blind
En laat mij slapen
Laat mij slapen
Laat mij slapen als een kind