Archive for September, 2010

Op dit tijdstip, terugkomend vanaf een kroegfeestje, moet ik niet meer willen dan het posten van een mooi nummer:

Deze scene (uit 1978!) toont één van mijn favoriete drummers.

Aan jullie om te gokken welke van de 2 een zeer bijzonder plaatsje in mijn hart heeft.

Onlangs zag ik op melodicrock.com een recensie van een nieuw album van L.A. guns. Die recensie was niet best en helaas ging die vlieger op voor veel van de albums die ze na ’91 uitbrachten. En dat is toch wel jammer want de band kon het, was het en deed het.

Wellicht weet je dat L.A. Guns de halve naam van Guns ‘n Roses verklaart? En dat de andere helft van Guns ‘n Roses uit de bandnaam Hollywood Rose komt? Nou lees dat maar even hier dan. Gewoon voor het ‘weetje’ dan, want de muziek van G ‘n R ligt toch wel een eindje van L.A. Guns verwijderd.

L.A. Guns bracht in 1988 zijn sleazy debuut uit en volgde dat op met het album Cocked and Loaded in 1989. En toen ze met het prima Hollywood Vampires in 1991 hun derde afleverden kon deze band niet meer stuk bij me. En misschien had het daar bij moeten blijven, want keer op keer stelde de band teleur met wisselingen in de line-up, moddergooien, matige platen en andere ellende.

Ik heb ze 1 keer live gezien en dat was een enorm feest. Tracii Guns is een fenomenaal gitarist en zanger Phil Lewis, matig als hij is, heeft charisma en stage presence waar je akelig van wordt. Of werd in ieder geval. En een beetje van dat nonchalante charisma denk ik terug te zien in de clip van deze prachtige Ballad Of Jayne.

Aldo Nova is een muzikant die rockende fijnproevers meer zullen kennen van werk achter de schermen dan er voor. Toch bracht hij ook een aantal melodieuze rockplaten uit waarvan Blood On The Bricks uit 1991 wat mij betreft de beste is. Aan de plaat werd bijgedragen door Jon Bon Jovi (schreef / zong mee) Jim Vallance (Schreef eerder ondermeer voor Bryan Adams) en muzikale meesters als drummer Kenny Aranoff en muzikale duizendpoot Randy Jackson (Check dat CV dan) en dat geeft je een idee van de klanken die je mag verwachten. Glad. Commercieel (in die tijd). Rockend. Melodieus. En daar hield ik toen, en houd ik nu nog van. Helaas heb ik mijn eigen exemplaar van het album een keer uitgeleend en nooit meer teruggezien maar gelukkig is het goed downloadbaar en vond ik een HQ versie van de clip van het titelnummer op joetoeb. Enjoy!

Bij het horen van dit nummer kwam de tafeldrummer in me naarboven en in dit geval was het stuur mijn drumstel, terwijl ik ongemerkt steeds harder begon te rijden. In eerste instantie bekruipt je het gevoel dat er iets niet klopt, tot je al snel beseft dat je dient te denken in zevenen…

Pas vrij laat (rond 2000) maakte ik kennis met de muziek van ‘Del Amitri’, een Schotse band die in 1982 al werd opgericht in Glasgow door singer/songwriter Justin Currie en gitarist Iain Harvie. Singles als ‘Always the Last to Know’ en ‘Nothing Ever Happens’ bereikten eind jaren 80/begin jaren 90 de verschillende hitparades (UK, US), maar zelf was ik (jaren later dus) erg gecharmeerd van het nummer ‘Driving with the breaks on’ uit 1995.

De combinatie van immer harmonieuze muziek, ‘diepgaande’, theatrale, slijmerige teksten, en de stem van Justin Currie maakte dat ik al meezingend een slakkenspoor door mijn woonkamer trok….. Een soort van Michael Bolton dus van de ‘rock’ en gaandeweg ben ik steeds beter gaan verteren dat ik dit gewoonweg heerlijk vind om naar te luisteren met deze ‘coming-out’ als absolute acceptatie. Wellicht doe ik deze band nu wel erg tekort door voorgaande omschrijving, aangezien de nummers veelal prima in elkaar zitten!

Del Amitri is niet meer, maar Justin Currie wel en hoe romantisch (of pathetisch) de titel ook aandoet, de tekst heeft juist een nogal narcistische inslag.