Archive for October, 2010

Richard heeft de band Sjako! afgelopen zomer heel mooi geïntroduceerd. Alleen zeer spijtig dat er toen niets op de JoeTjoeps te vinden was van het album Livewire. Wellicht zijn mijn gebeden gehoord door frontman Wouter Planteijdt, want mijn favo-nummer van dat album, Dingwall Dazzle Dance, staat inmiddels online.

Toen ik het nummer voor het eerst hoorde, sprak vooral het intro mij aan. Drummer, bassist en gitarist spelen exact ‘hetzelfde’. Destijds toch best origineel. Aangevuld met de (grotendeels) gesproken zang en de overgang naar versneld, maakt(e) het nummer mijn favoriet. Het album Livewire is overigens nog zeldzaam te koop zo hier en daar. Ik zat net even te kijken en hij staat op E-bay voor 6,99. Dat is geen geld voor een pareltje!

Je hebt soms van die artiesten die je 100 jaar kent, en waarvan je zeker bent dat je ze al een keer eerder gedeeld hebt.
Zo ook met Sass Jordan, maar dat bleek dus niet het geval te zijn.
Dit is het meest toegankelijke nummer, maar er zijn betere.

Atomic Tom in de metro. Naturally 7, maar dan weer even anders!

Voor de niet nader bij name te noemen Teunissen onder ons, moet een band als the Counting Crows een ontdekking op zich zijn. Muzikaal ok, zanger intens en puur, en de inhoud van de teksten completeren het geheel.

Ik heb eerlijk gezegd geen idee of ik hier iemand op Rocknet een lol mee ga doen maar we wagen het er op. John Wetton is een artiest die ik al heel lang nauwlettend volg. Na een paar prachtige platen met King Crimson en UK was hij een van de originele leden van Oer-supergroep Asia. Anneke van Giersbergen ken je misschien van The Gathering; een band waar ik persoonlijk helemaal niets mee heb. Gooi de twee bij elkaar en laat Wetton een duet schrijven en er ontstaat iets moois. Welliswaar een hoog musical gehalte (al heb ik nul verstand van musicals) maar de rokerige stem van Wetton en het heldere geluid van van Giersbergen maken een mooie match. Het nummer op zich is een prototype mid-tempo Wetton track en het zijn nummers van dit soort en deze kwaliteit waardoor ik deze man zo hoog heb zitten. Prachtige tekst ook. Mocht je geprikkeld zijn; check dan zeker Wetton’s album Rock Of Faith. Ook daar staan een paar werkelijk bloedmooie nummers op!

The revolution is now (TRIN) heeft zojuist de opnames van de eerste CDemo afgerond. En hoewel de opnames op dit moment in Zweden afgemixt worden, is het nummer Threnody (ruwe mix) al te horen op de myspace pagina. De band heeft nogal wat invloeden, waaronder As I Lay Dying en Texas In July, maar ook van bands als Slayer. Mede door de gezonde mix van oude garde en jonkies in metal heeft de band toch een eigen stijl ontwikkelt. The revolution has begun!

Trin oefenruimte opnames (voor goede kwaliteit zie myspace)

Little Wing van gitaargod allertijde Jimi Hendrix is naar mijn mening nog steeds één van de meest briljante nummers ooit.
Toen ik net begon met drummen, kwam ik in een bandje terecht dat dit liedje speelde, maar dan niet de uitvoering van Hendrix, maar de uitvoering van Sting.
Deze uitvoering ben ik (uiteindelijk) bijzonder gaan waarderen door de bijzondere dynamiek, en zeker niet minder door de drums van Manu Katché.
Niet geheel toevallig bezit ik nagenoeg exact hetzelfde bekkenset als Manu Katché, maar ik ben benieuwd of anderen de overgangen en de speciale effecten net zozeer weten te waarderen.
De “clip” is niet noemenswaardig, maar de muzikale uitvoering naar mijn onbescheiden mening wel.

Een oud-collega bracht me ooit in aanraking met Tom Waits. Die eerste kennismaking was het nummer “The Piano Has Been Drinking” en wat me raakte was de rauwe stem en de melancholie van het nummer zelf. Ik heb daarna vele uren plezier beleefd (tot wanhoop van mijn vriendin) aan Tom Waits en met name het prachtige en diep-melancholische album Alice (2002). Grotendeels gefundeerd op de relatie obscure tussen Lewis Carroll en Alice Liddell voor wie Carroll later Alice In Wonderland schreef hoewel die basis me niet altijd even helder is (behalve misschien in het magnifieke titelnummer).

Poor Edward gaat bijvoorbeeld over Edward Mordrake, een man met, kennelijk letterlijk, twee gezichten. En een ander nummer genaamd “Kommeniezuspadt” is niets meer of minder dan vooral gefingeerde Duitse woorden / klanken op een muppet-show achtig muziekje. Dat neemt niet weg dat muzikaal gezien Poor Edward en andere droevige klanken als in de nummers “Flower’s Grave” en “No One Knows I’m Gone” maar ook “Lost In The Harbour” (misschien komt het door die laatste titel dat veel nummers op Alice iets van een dronken/depressieve zeemansvibe hebben in mijn perceptie) dit nummer tot een haunting muziek ervaring maken.

Ik kan eigenlijk alleen maar aanbevelen het hele album eens te luisteren maar ik geef jullie “Poor Edward” en het titelnummer “Alice” als voorproefje ter overweging.

Een beetje Jazz op straat.
Let vooral op de 13-jarige (!!) bassist.