Dit is een stukje uit een televisieprogramma. Ik heb het programma zelf niet gezien, maar ik kreeg van iemand door dat ik dit moest luisteren. Wat ik eruit begrijp is dat Stef Bos een variant geschreven op een rap van Negativ, en hebben Negativ en Ali B een variant geschreven op Papa van Stef Bos.
Deze clip is dus een soort mini docu, maar ik vond het bijzonder om te luisteren. Ieder z’n ding.
Ik was Johnny Winter helemaal vergeten, tot ik vanavond met een gitarist wat herinneringen ophaalde en hij ter sprake kwam. Ik haalde een jaar of 20 geleden (over retro gesproken) een keer een CD uit een 5 gulden bak, waarop een rare dunne albino stond. Zonder enige verwachting eens geluisterd, en uiteindelijk helemaal grijs gedraaid.
Ik kan me zo voorstellen dat dit niet ieders kopje thee is, maar voor mij is deze man legendarisch. Niet alleen is hij een van de beste bluesgitaristen allertijden, ook heeft hij een drank- en drugsverleden waar Herman Brood jaloers op zou zijn geweest, en is hij nog steeds alive and kicking, al ga je daar aan twijfelen als je zijn fysiek ziet.
Er is veel muziek van hem terug te vinden, dus mocht je een bluesfanaat zijn, zoek dan zeker verder dan dit. Ik heb deze clip gekozen vanwege het retro gehalte, maar er zijn vele recente opnames terug te vinden.
Bij The Monkees zullen velen meteen twee feitjes op weten te hoesten. Namelijk: dat het zo’n beetje de eerste boyband was en dat ze niet hun eigen instrumenten bespeelden. Dat eerste lijkt een heel eind te kloppen. De band werd uit drie amerikanen (Micky Dolenz, Peter Tork, Michael Nesmith) en een Brit (Davy Jones) samengesteld toen ze aan de overkant van de grote plas doorkregen dat het wel eens business zou kunnen zijn om een eigen soort van Beatles te hebben. Dat werd groots aangepakt. Er werden vier min (Peter Tork, Michael Nesmith) of meer (Davy Jones, Micky Dolenz) charismatische en muzikale kerels bij elkaar gegooid en diverse hitmachines (Boyce & Heart, Goffin & King) werden aangezwengeld om liedjes aan te leveren. Die formule heeft een poos heel aardig gewerkt. De debuutsingle Last Train To Clarksville werd een nummer 1 hit. De Monkees sitcom sloeg aan en een paar albums lang was het incasseren geblazen. Daarna waren het ups en downs voor The Monkees. Lees de wikipedia pagina van maar eens want het verhaal is wat te lang als introductie voor deze video. Samengevat: Monkees konden geen instrumenten spelen. Monkees leerden instrumenten spelen. Monkees wilden vervolgens eigen materiaal schrijven en hun eigen instrumenten spelen. Monkees kregen mot met management. Monkees deden er jaren voer om (deels goed verdiende en fel voor gestreden) erkenning te krijgen.
Dat was allemaal nog verre toekomst toen dit heerlijke door Boyce & Heart geschreven nummer de hitlijsten bestormde. Geniaal liedje met wat mij betreft een van de meest herkenbare openingsriffs ooit
Als retro dan het nieuwe nineties is (thank God for that 
) dan staan the Doors voor mij toch wel op 1.
Lang geleden vele malen gespeeld in een bandje, met een zanger die dit briljant kon zingen.
Dank voor de inspiratie Antikal!
De serie Tour Of Duty vond ik, bij het verschijnen van het eerste seizoen (1987), helemaal geweldig. Ik was er eigenlijk te jong voor (11), maar keek ‘m stiekem op de slaapkamer van mijn ouders, met het geluid op ‘wit’ (er zat destijds nog een draaiknop op TV’s, waarmee je het geluid harder en zachter kon zetten. Over zappen nog maar niet te spreken!) Mijn aversie jegens koude slaapkamers is waarschijnlijk in die periode ontstaan 
De serie liep van 1987 t/m 1990, maar is jarenlang erna nog herhaald, dus je kan het niet gemist hebben. Als je het leuk vindt om te lezen hoe het de hoofdrolspelers de afgelopen jaren is vergaan, check de cast alhier.
Een van de nummers uit die serie die echt is blijven hangen is “For What it’s Worth”, ookwel bekend als “Stop, hey what’s that sound” of “Stop, children what’s that sound”. Bij het schrijven van deze post, Wiki raadplegende, kwam ik erachter dat Neil Young de gitarist van deze band was destijds. Mensen die mij kennen weten dat ik een bloedhekel aan zijn latere werk heb, maar na het wederom horen van dit pareltje zal ik vanavond weer eens trachten Neil te pruimen op de joetjoeps
Kennelijk is de inspiratie ver te zoeken bij de vaste RockNet bezoekers en ik moet bekennen dat het voor mij zelf ook zoeken wordt naar originele of geinspireerde posts. Daarom lijkt het me leuk om eens op het wat grijzere verleden terug te grijpen. Ik daag jullie dan ook uit om mee te denken over oldies (laten we voor het gemak zeggen: sixties / seventies) om elkaar mee te verrassen. Kijken of er dan weer wat leven in de brouwerij komt!
Ik geef het (hopelijke) startschot met een band waarvan jullie al lang en breed weten dat ik ze te gek vind; The Who. Deze band groeide later uit tot een van de grootste en meest gerespecteerde Rockbands ooit maar hier spelen ze duidelijk en opzichtig leentjebuur bij de Beatles. In den beginne miste The Who originaliteit en grepen ze vaak naar Rhythm & Blues of Rock & Roll covers van bijvoorbeeld Jan & Dean (Bucket T) of The Young Rascals (Good Lovin’) of zelfs James Brown (I Don’t Mind)
En hoewel The Kids Are Alright een Who Original is druipt het van de Beatles-saus. Een jaar eerder namen de Beatles het album “A Hard Days Night” op en met name de gitaarsound en het (toen nog) inventieve gebruik van vocale Harmonieën zijn onderling uitwisselbaar.
Follow us