Some people think you have a problem
But that problem lies only with them
Just ’cause you are not like the others

Eigenlijk zou het niet moeten mogen, het derde bericht over dezelfde artiest(e), maar ik kan het niet laten.
Mens, durf te leven!

Kleine jongens worden groot Jan… Alvast feli met je zoon

Eergisteravond zond Canvas de film ’Control’ uit van Anton Corbijn, een film die gaat over het leven van Ian Curtis, de zanger van Joy division (eerder Warsaw), die zich op 23-jarige leeftijd verhing.  

De naam ‘Joy Division’ kwam uit het boek The House of Dolls van Karol Cetinsky en verwijst naar een plaats in nazi-concentratiekampen waar de gevangenen zich moesten prostitueren voor de machthebbers.

Het immer gezellige gegeven waarop de naam van de band is gebaseerd en het karakter, dito algehele gemoedstoestand van Ian Curtis, leidt naar mijn mening tot zeer goede, mooie, maar ook zwaarmoedige muziek.

Curtis had o.a. Jim Morrison als muziekvoorbeeld, iets dat goed te horen is in de muziek.

 (film)

Dit kereltje was hier 12 jaar oud -- is inmiddels 25, dus zal in de drum-scene vast bekend zijn. Ik had dit in ieder geval nog niet eerder gezien, en dit is wel heel bizar, zeker voor een 12 jarige.

Deze versie kan helaas niet ingesloten worden, dus ik moet me beperken tot een linkje.

Maar het is hier echt tè rustig de laatste tijd, en dit is gewoon de meest briljante uitvoering ooit.

KLIK

Ik heb een zwak voor straatmuzikanten, sinds ik in 1992 zelf in de binnenstad van Arnhem voor het eerst op straat speelde. Sindsdiens, waar ik ter wereld ik ook ben, geef ik elke straatmuzikant standaard een munt(je), puur omdat ik weet wat het gevoel is dat je krijgt als iemand bij je stilstaat en de portomonnee trekt.

Onderstaande vid toont straatmuzikant Scott Dunbar, die in Montreal (Canada) zijn versie van Billy Jean neerzet. Als passant zou ik in dit geval mijn knip leegschudden voor hem.

Al eerder is zeer terecht een nummer van Wende geplaatst, maar wat mij betreft is dat altijd nog een nummer te weinig.  

Op vrijdag 23 oktober 2009 verscheen het eerste Engelstalige album van Wende Snijders, genaamd ‘No.9′. Voor dit album heeft ze alle nummers zelf geproduceerd.

Gezien de vorige ‘post’ kan een echte Jaques Brel natuurlijk niet uitblijven, dus bij deze!

Ook leuk om vervolgens de alombekende versie van Acda & de Munnik  de revue te laten paseren: