Archief

Zo eens per jaar worstel ik mij door de ‘vergeten CD’s’ op zolder (opvallend genoeg altijd in de wintermaanden en praktisch altijd op een zondag) Na een hoop geschuif, gevloek en gemier tussen de dozen en het stof loop ik vervolgens met een stapeltje ‘pareltjes’ naar beneden en voeg ze voor een kleine week toe aan mijn CD’s beneden.

Meestal zijn het CD’s met het wat meer rustigere werk. Wat 5-gulden-aankoopjes als The Best Of R&B van de afgelopen… (vul maar in). Een Ella Fitzgerald, een Sinatra, Nina Simone, Sade, het soort dat lekker past bij de donkere dagen.

Afgelopen week hoorde ik een stukje muzak tijdens de promo van ‘Under My Skin’, een nieuw (luguber) programma op Discovery. Ik dus even Googlen en kwam uit bij Diana Krall. Bij het horen ervan verlang ik weer naar de donkere dagen (terwijl ik een tyfus-hekel heb aan koude en donkere dagen). Heerlijk echter, het gevoel wanneer muziek je ergens naar doet (terug)verlangen/denken.

Doet een bepaald genre muziek of artiest jou aan een bepaald jaargetijde denken? Ik ben benieuwd!

Diana Krall -- I’ve Got You Under My Skin

Michael Bublé -- Me & Mrs. Jones

Robbie Williams -- Mr. BoJangles

Ella Fitzgerald -- Begin The Beguine

Ik zat vanavond, na de wedstrijd Kameroen -- Nederland, gezellig in mijn tuin met wat mensen. Kampvuurtje, Zuid-Afrikaanse wijn en multi-vit op tafel voor de dames, de mannen met een Grafenwalder, lekker koel briesje in de bakkes. Kortom, lekker genieten na een warme, klamme dag.

Op de achtergrond het ‘Rock Anthem Theme’ kanaal van UPC (heerlijk, die radiozenders van UPC -- naast de standaard zenders ook heel veel themazenders) toen ik een bekend stemgeluid hoorde: Gary Stringer van de band Reef.

Ik rende snel naar binnen en herkende het nummer als ‘Naked’:

Dat is niet het nummer waar ik ze van ken, maar bij het horen van Gary’s stem kwamen opeens weer heel veel goede herinneringen uit mijn studententijd in Nijmegen naar boven en ik dacht: “Waarom heb ik daar eigenlijk geen plaat van? En waarom ook nooit iets over op Rocknet gepost?” Geen idee, soms raken dingen in de vergetelheid en (her)ontdek je deze jaren later weer. Dit keer bij toeval dus.

Jullie herkennen het nummer wellicht: Place Your Hands (1996), een klein hitje in de 90′s. Ten tijde van dit hitje zat ik in de band TUG (The Uninvited Guests) en we hebben dat nummer letter stukgezongen tijdens een avond stappen met deze band. Bij thuiskomst, in het anti-kraakpand waar ik destijds woonde, plofde we dronken neer op een van de vele banken en hebben we dit nummer nog een aantal keer (zeer vals en iedereen inmiddels schor als wat -- na het luisteren dadelijk weet je waarom ) luidkeels uitgeboerd.

Enfin, het leuke van deze kleine ‘afterparty’ is dat het allemaal op film is opgenomen en de nacht/ochtend eindigde uiteindelijk in een enorme waterschade, omdat alle gangen (en een aantal klaslokalen -- ik woonde in een oud schoolgebouw) enorme waterschade opliepen, toen om 4 uur ‘s nachts een brandweerslang ‘explodeerde’. Tot op de dag van vandaag ontkent iedereen enige betrokkenheid, geeft de film nog steeds geen uitsluitsel, maar blijven bepaalde vermoedens bestaan

Al dit, samengevat in 3:37 minuten

Ik heb gedurende Pinkpop het hele weekend de radio en tv aangehad, maar ik vond de line-up ronduit ruk en heb tijdens die paar dagen dan ook maar met een half oog gekeken en met een half oor geluisterd. De enige echte verrassing vond ik Ryan Shaw (Georgia, USA, 1980) die ter vervanging van Wolfmother mocht komen opdraven.

Het gemak waarmee Shaw op het podium staat te zingen is echt bizar. De link met Stevie Wonder (en af en toe een vleugje Terence Trent D’Arby --> anno 2010 -- vals!) was voor mij snel gemaakt. Ryan Shaw brak in Nederland door aan het eind van 2009, met het nummer ‘It Gets Better’.

Pinkpop-optreden (studio-versie verderop):

Studio-versie:

Voor diegene die wat flarden van Pinkpop willen meekrijgen: Pinkpop Live

Ik kwam zojuist een hele oude bookmark tegen (Onder het mom van: “Even opslaan en dan bekijk ik ‘t nog wel eens keer.” Om het vervolgens jarenlang te vergeten) Het is een kort overzicht van de beste (en slechtste) covers/remakes ooit gemaakt, aldus de eigenaar van de site.

Ik ben de lijst vanavond aan het DoorTuben en het is verbazingwekkend hoe weinig weet ik van deze artiesten, nummers (en covers ervan heb). Ja ja, inkoppertje Enfin, wellicht zit er voor jullie nog wat bij: klik

Je kunt merken dat Antikal recensent is geweest Jullie zijn soms halve wandelende muziekencyclopedieën! Ik kan posts helaas niet zo mooi inleiden.

Het volgende nummer behoeft dat wat mij betreft ook niet. In mijn ogen verreweg een van de beste covers die ik ooit gehoord heb. Het origineel is van Madcons en Bertolf Lentink (1980, voormalig gitarist van Ilse DeLange) zet een sublieme versie neer van het nummer Beggin’ tijdens Giel’s ochtendshow. Het nummer is ook terug te luisteren op het onlangs uitgebrachte album ‘Mega Top 50 Covers‘.

Ik had vanavond Chris aan de telefoon en hij wees mij (ik, zei de gek -- liefhebber van tapping) op een uitvoering van Little Wing van Jimi Hendrix. “Blèh”, dacht ik. “Weer een van de vele crap-uitvoeringen. Ik ken het onderhand wel!”

Chris kennende, (zonder al teveel credits te geven ) heb ik ‘m toch even opgesnord en inmiddels alweer dik 20 minuten op repeat staan.  Woei! Wat lekker!

@ Chris: posten alhier is een kleine moeite hoor. Moet je eens doen, kun je lachen!

Een jaar of drie geleden heb ik op aanraden van derden (want zo gaat het vaak bij mij ) het debuutalbum ‘Holly’ gekocht van de Justin Nozuka (1988) en in een tijdsbestek van 4 maanden het album zo grijs gedraaid dat ik een nieuw exemplaar moest aanschaffen. Dat gebeurt me niet vaak met CD’s.

Zojuist stuitte ik op een accoustische versie van het nummer ‘After Tonight’ en ik kan je zeggen dat ik deze uitvoering nog beter vind dan de studioversie (en die was al supergoed!).

Even voortbordurend op de post van Richard, waarbij de link werd gelegd met Porcupine Tree, kon ik mijn favoriete Porcupine Tree track ‘Lips Of Ashes’ helaas niet vinden op de JoeTjoeps, maar het nummer ‘The Sound of Muzak’, van het album ‘In Absentia’ (2002) mag er ook wezen:

Bij toeval stuitte ik op een verrassend Nederlands talent: Wouter Hamel. Hamel studeerde aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht ‘Lichte Muziek en Zang’ en hield zijn eindexamenconcert in 2001.

In februari 2008 ontving Hamel een gouden plaat voor het gelijknamige album, dat ook in Korea en Japan werd uitgebracht.  In 2009 nam hij voor de tweede keer goud in ontvangst, ditmaal voor het album ‘Nobody’s Tune’.

Hadden jullie al eens van hem gehoord?