Archief

Uit mijn oude doos..

Tijdens een Google bedrijfsfeest betreedt medewerker Brian het podium en palmt zijn collega’s even in met een duet met John Legend (95.000 dollar voor een uurtje!). Over ordinary people gesproken… Go Brian!

Kleine jongens worden groot Jan… Alvast feli met je zoon

Ik heb een zwak voor straatmuzikanten, sinds ik in 1992 zelf in de binnenstad van Arnhem voor het eerst op straat speelde. Sindsdiens, waar ik ter wereld ik ook ben, geef ik elke straatmuzikant standaard een munt(je), puur omdat ik weet wat het gevoel is dat je krijgt als iemand bij je stilstaat en de portomonnee trekt.

Onderstaande vid toont straatmuzikant Scott Dunbar, die in Montreal (Canada) zijn versie van Billy Jean neerzet. Als passant zou ik in dit geval mijn knip leegschudden voor hem.

Als je fan bent van de stem van Gavin Rossdale (Bush) of Chad Kroeger (Nickleback) dan zul je Jon Pruett’s cover van Breaking Benjamin’s ‘So Cold’ best kunnen pruimen. Persoonlijk houd ik niet van zo’n knauwende stem, maar het nummer is best o.k.

Origineel alhier.

Beetje een patsertje, maar dat mag je best zijn als je zo kan spelen

Heerlijk die toevalstreffers op Youtube. Ik start meestal bij een van mijn bookmarks en een uur later zit ik 800 video’s diep in de gerelateerde video’s. Soms loop je dan tegen echte pareltjes aan. Johnny Lang (28) bijvoorbeeld.

Op 12-jarige leeftijd begon hij met gitaar spelen (voornamelijk blues/gospel) en 3 jaar later tekende hij al een contract bij A&M Records. Het nummer Wander This World, naar het gelijknamige album (1998), is mijn absolute favoriet. Hij ontving voor dit album een Grammy-nominatie. Hij tourde o.a. met The Rolling Stones, Aerosmith, B.B. King, Blues Traveler, Jeff Beck en Sting.

Gear
Lang gebruikt voornamelijk de Telecaster Thinline (gemaakt door de Fender Custom Shop), Gibson Les Paul, Fender Vibro King Amp, Route 66-pedal en een standaard Wah Wah.

Het gitaarspel is niet zo heel spannend, maar zijn stem des te meer! Jammer van de geluidskwaliteit, maar dat maakt de song niet minder.

Wie herinnert zich de reclame van Sony Bravia (2005) niet? Die 250.000 stuiterballen die naar beneden kletterden in San Fransisco, vergezeld van het fantastische nummer Heartbeat van de Zweedse singer-songwriter José Gonzalez (1978). Wat een heerlijk nummer, nog steeds.

Echter, het nummer is van oorsprong van The Knife. En dit origineel klinkt toch echt heel anders…

Ik ben blij dat ik eindelijk, na 10 jaar eens enige vorm van medestand van Antikal krijg in mijn muziekkeuze. Eindelijk erkenning, maar van binnen huil ik om zijn voorkeur voor de glamour rock. Ik kan daar niets aan doen, hoeft ook niet, dat zit er in en het gaat er ook niet meer uit. Niets mis mee ook.

Men (muzikanten vooral -- is mijn ervaring) hebben in de loop der jaren een sterke voorkeur voor genres of artiesten ontwikkeld en dat sla je er bijna niet meer uit. Ze staan wel open voor nieuwe dingen, maar blijven altijd dezelfde namen noemen als de key-vraag wordt gesteld: “Wie zijn je favorieten? Welk nummer vind je het mooiste?”

Ikzelf heb dat ook. Mijn favoriete nummers en artiesten heb ik onbewust bepaald in de begin jaren ‘90. Puur omdat ik in die tijd het meest actief was qua muziek (uitvoerend) en muziek blijkbaar *toen* het meeste invloed op mij had.

Wat Eef heeft met een Robbie Valentine, Angela met Mother’s Finest, Marc met een Dave Weckle, Mark met Van Halen, andere Mark met de Dire Straits, ik met Pearl Jam, etc, stamt allemaal van jaren geleden.

Ik vraag mijzelf wel eens af hoe (en waarom) deze voorkeur uit het verleden de rest van je leven kan bijblijven/bepalen. Is het dan echt zo goed? Of maakte het op dat moment zoveel indruk op je dat je het onbewust opslaat en meeneemt als de gedoodverfde favoriet voor de rest van je leven? Ik ben benieuwd naar jullie mening.

Meanwhile, een van mijn favo’s uit het verleden

Pijnlijke achternaam, maar wat een gaaf nummer blijft dit zeg! Heerlijk om te zingen ook. Nu nog even oefenen op de gitaarpartij

Zo nu en dan komt er toch nog een leuke song uit de mouwen van onze Oosterburen. Het nummer Wie Flugzeuge vond ik zojuist terug in mijn archieven van 2006. De clip is in één take opgenomen met een webcam. Geinig.