Archief

Pffff, simpelweg goed!!!!!!

Heb een enorme voorliefde voor singer-songwriters en dit heeft niet in de laatste plaats te maken met de vaak harmonieuze akkoorden, het gebruik van ‘authentieke’ instrumenten zoals bijvoorbeeld de contrabas, de melancholische inslag en zwaarmoedige teksten. Het is niet zozeer dat ik mezelf als dusdanig zou omschrijven, maar de muziek in kwestie doet altijd een beroep op mijn emoties en kan daar vervolgens heerlijk in zwelgen.

Zo ook Jeremy Thomas McRae Blackall, die bekend staat om zijn intelligente en gevoelige teksten, zijn meeslepende stem en de energie en warmte die hij tijdens zijn live optredens creëert.

Dit jaar bracht hij zijn album ‘The Alphabet of Hurricanes’ uit, alhoewel ik een oud(er) nummer van hem post. Gitaar, chello en viool klinken en dat doen ze goed, zijn stem maakt in dit geval vooral de muziek, maar ook de pianopartij (hoe simpel ook) raakt.

Deze week las ik in mijn lijfblad ‘Kijk’ (oké, het was gewoon een wijvenblad en in dit geval ‘Esta’) over de band ‘Mamas Gun’.

Wel even een live-versie opgezocht (even geduld door het nogal rommelige begin) en moet zeggen dat ik het lekker vind klinken!!!

Eerder was er al de vraag vanuit Tony om een nummer te laten horen, die verband  hield met een film. Of dat nou een goede of een slechte film betreft en of de uitvoering van het nummer verantwoord muzikaal is of niet, dit  is de vrijheid die ik bij deze neem:

Zie en hoor vooral  door het slechte acteerwerk heen………

Some people think you have a problem
But that problem lies only with them
Just ’cause you are not like the others

Eergisteravond zond Canvas de film ’Control’ uit van Anton Corbijn, een film die gaat over het leven van Ian Curtis, de zanger van Joy division (eerder Warsaw), die zich op 23-jarige leeftijd verhing.  

De naam ‘Joy Division’ kwam uit het boek The House of Dolls van Karol Cetinsky en verwijst naar een plaats in nazi-concentratiekampen waar de gevangenen zich moesten prostitueren voor de machthebbers.

Het immer gezellige gegeven waarop de naam van de band is gebaseerd en het karakter, dito algehele gemoedstoestand van Ian Curtis, leidt naar mijn mening tot zeer goede, mooie, maar ook zwaarmoedige muziek.

Curtis had o.a. Jim Morrison als muziekvoorbeeld, iets dat goed te horen is in de muziek.

 (film)

Al eerder is zeer terecht een nummer van Wende geplaatst, maar wat mij betreft is dat altijd nog een nummer te weinig.  

Op vrijdag 23 oktober 2009 verscheen het eerste Engelstalige album van Wende Snijders, genaamd ‘No.9′. Voor dit album heeft ze alle nummers zelf geproduceerd.

Gezien de vorige ‘post’ kan een echte Jaques Brel natuurlijk niet uitblijven, dus bij deze!

Ook leuk om vervolgens de alombekende versie van Acda & de Munnik  de revue te laten paseren:

Jetzt geht’s los (und jetzt kommen die kamelen)!!!

Guano Apes… Tja, blijf vooral respect houden voor hun leadzangeres, die het met haar 1.30m ‘in het verleden’ waarschijnlijk ook goed had gedaan in het circus, maar vooral opvalt door haar stemgeluid en -volume (zeker live!).

Ben zelf meer van het (door mijzelf bedachte) principe; ‘bewegen doet de kans op zweten verhogen en waarom het risico nemen’, wat echter niets zegt over het krijgen van erg veel energie wanneer ik dit nummer op standje ‘heel boel veel hard’ zet en de clip zie.