Archief

Pas vrij laat (rond 2000) maakte ik kennis met de muziek van ‘Del Amitri’, een Schotse band die in 1982 al werd opgericht in Glasgow door singer/songwriter Justin Currie en gitarist Iain Harvie. Singles als ‘Always the Last to Know’ en ‘Nothing Ever Happens’ bereikten eind jaren 80/begin jaren 90 de verschillende hitparades (UK, US), maar zelf was ik (jaren later dus) erg gecharmeerd van het nummer ‘Driving with the breaks on’ uit 1995.

De combinatie van immer harmonieuze muziek, ‘diepgaande’, theatrale, slijmerige teksten, en de stem van Justin Currie maakte dat ik al meezingend een slakkenspoor door mijn woonkamer trok….. Een soort van Michael Bolton dus van de ‘rock’ en gaandeweg ben ik steeds beter gaan verteren dat ik dit gewoonweg heerlijk vind om naar te luisteren met deze ‘coming-out’ als absolute acceptatie. Wellicht doe ik deze band nu wel erg tekort door voorgaande omschrijving, aangezien de nummers veelal prima in elkaar zitten!

Del Amitri is niet meer, maar Justin Currie wel en hoe romantisch (of pathetisch) de titel ook aandoet, de tekst heeft juist een nogal narcistische inslag.

Ben zelf altijd al een aardige voorstander geweest van de Varagids. Dit omdat het in eerste instantie simpelweg de gids is waarmee ik in aanraking kwam doordat mijn ouders hierop geabonneerd zijn en ik weinig vergelijkingsmateriaal tot mijn beschikking had, maar vooral (en dus in tweede instantie) doordat ik de artikelen, beschouwingen op films en muziek erg goed te verteren vind. Wel moet ik zeggen dat het soms iets hoogdravends heeft in cultureel opzicht en het socialisme druipt er vanaf, maar ondanks (of dankzij?) dat haal ik er regelmatig nuttige informatie uit.

Zo las ik in nummer 34 een artikel over Lowlands 2010, waarin 10 bands/artiesten met hun ‘gouden liedjes’ worden toegelicht. Leuk om te zien dat verschillende van deze artiesten al te vinden zijn op Rocknet (Tim Knol, Air, Laura Marling, LCD Soundsystem (James Murphy), Queens of the Stone Age (nou ja, Them Crooked Vultures)).
Ben dus eens gaan luisteren naar de andere geopteerde bands met hun nummers, waarbij ik me aangetrokken voelde tot het nummer ‘When we wake’ van ‘Blood Red Shoes’.
Uitstekende festivalmuziek: simpel, zuivere zang, heerlijke baspartij, strakke drums, juist gitaargeweld:

Als ‘Die-Hard-Dertiger’ ben ik dus NIET naar Lowlands geweest, maar heb het geheel beluisterd en aanschouwd vanaf een fijn zittende bank met een wijntje en wat nootjes, waarbij ik tussentijds naar het toilet ben gegaan (ook bij loos alarm, zonder alles dus op te houden en al praktisch lekkend in de rij te hoeven staan) om na veel muzikaal schoon in dito toestand in mijn eigen bedje te gaan slapen.
Het verlangen deel uit te maken van de sfeer en de muziek woog voor het eerst dit jaar niet op tegen de gedachte aan de ongemakken die ik heb ervaren tijdens drie kampeertrips naar ‘Lowlands Paradise’. Conclusie mag daarom wel zijn dat ik oud word!!!!!

Iets met muziek noenoenoenoenoe!, technisch goed en muzikaal sterk, tomtidomtidom, enorm rakend tot op het bot en vooral de tekst is echt goed!

Drunken post:

Pain
I guess it’s a matter of sensation
but somehow
You have ways of avoiding it all

Wat een ultiem vermaak ende genot ondervind ik wanneer ik ‘VI Oranje’ kijk (waarbij ik in eerste instantie aan een vriend vroeg waar 6 (…) oranje in godsnaam op sloeg)!
Dit programma doet het t.o.v. ‘Studio Sportzomer’ qua kijkcijfers een stuk minder goed en dat zal absoluut te maken hebben met kwaliteit en inhoud, maar waar ‘Studio Sportzomer’ feilloos aansluit op ‘onze’ calvinistische inslag, doet het tweede programma me misschien juist daarom nog harder lachen.

De combinatie van Johan Derksen en Renée van der Gijp vind ik geweldig! De vreselijk aanstekelijke lach van Renée (met zijn immer irritante ‘als’ wanneer het de vergrotende trap betreft) en Johan met zijn verhalen (die zelden een leuke clou hebben, maar prachtig zijn om naar te luisteren!) maken het zo dat ik elke avond om 22.20 afstem op dit programma. Wilfred Genee zit er trouwens als presentator en dat doet hij prima, maar eigenlijk is hij simpelweg ingehuurd om het mikpunt van spot te zijn wanneer er even geen andere situatie is om over te zeiken en dit doet hij met verve.

Beans & Fatback was één van de bands die een optreden verzorgde tijdens voorgenoemd programma (en eerder al bij DWDD). Niks hoogstaands (soms zelfs een beetje off-key), maar een gewoon lekker nummer; geheel in stijl dus !!!

Geen idee wat die man in dat te kort geblokte pakje aan het begin van de opname heeft gedaan, maar hij werd in ieder geval bedankt daarvoor!

Vind de stem van Laura Marling echt heerlijk en de tekst briljant, maar vraag me wel af waarom ze kijkt alsof de derde-wereld-oorlog elk moment kan uitbreken, waarbij men het deze keer gemunt heeft op Arische types…

In het kader van het WK kan een nummer in het Zuud-Afrikaans natuurlijk niet uitblijven. Althans, dat vind ik!

Als dochter van een Zuid-Afrikaanse diplomaat groeide Karen Zoid op in zowel Johannesburg als Brussel en in Zuid-Afrika is ze een icoon, die veelvuldig optreedt op festivals (was te lui op dit tijdstip om verder te kijken dan Wiki..).

In navolging van ‘Antikal’ (en ‘Kuub’) en me bewust van mijn gevoeligheid voor het ‘Teletubbiesyndroom’ (nóg een keer) een filmmuziekpost en in dit geval van ‘A single man’, die ik vanavond zag in het filmhuis van Didam (met aansluitend een potje zwijntje tik, zoals het een dorp betaamt).

De trage scenes en het stillistisch zeer verantwoorde filmwerk (gaap) daargelaten, heb ik niet eerder een dusdanig romantische film over een homosexuele relatie gezien. Dan bedoel ik dus niet dat het ‘so ho’ was dat je sluitspieren zich bijna onbewust aanspannen, maar dat de liefde tragisch mooi, intens en overtuigend neer wordt gezet.

Zoals je in een exotisch land een beeldje kan kopen dat bij thuiskomst voornamelijk erg lullig in je oerhollandse polderhuisje staat, werkt dat ergens ook zo bij filmmuziek.
Toch neem ik het risico van een misplaatste post (contradictie in terminus was het toch ?), omdat de muziek me erg heeft geraakt.

Componist Abel Korzeniowski werd geboren in Krakau, Polen en studeerde af aan de ‘muziekacademie Krakau (joh!)’ in o.a. cello. Met zijn voorliefde voor het componeren van filmuziek vestigde hij zich in 2006 in Los Angeles, waar hij al diverse prijzen won.

(“A few times in my life I’ve had moments of absolute clarity, when for a few brief seconds the silence drowns out the noise and I can feel rather than think, and things seem so sharp and the world seems so fresh. I can never make these moments last. I cling to them, but like everything, they fade. I have lived my life on these moments. They pull me back to the present, and I realize that everything is exactly the way it was meant to be”).

Raakte betoverd toen ik op Pinkpop ‘Lamb’ hoorde…….. Was zeer waarschijnlijk onder ‘enige’ invloed, maar de muziek is altijd blijven hangen.
Lou Rhodes heeft momenteel niets meer te maken met triphop, elektronica of zware beats, maar beschikt nog steeds over een stem die je hypnotiseert. Mij althans…

Heel logisch om via ‘Bibi Tanga & The Selenites’ naar ‘Ali Farke Toure’ te gaan om me vervolgens te verbazen over ‘Ella Fitzgerald’s’ scatsinging en…..uit te komen op een Belgische singer songwriter. Al ga ik niet zozeer kwijlen wanneer ik muziek van onze zuiderburen hoor, de Pavlov reactie uit zich blijkbaar wel in het me direct aangetrokken voelen tot bijvoorbeeld het nummer ‘waiting like a dog’ van Jasper Erkens. Hoe mooi en vooral muzikaal geniaal ik eerdergenoemde artiesten ook vind, het komt toch neer op ‘een gevoel’ en dat krijg ik dan dus blijkbaar bij niet al te ingewikkelde liedjes van Belgische jongetjes van 17 jaar……

Zo ben je via de welbekende digitale kanalen op zoek naar een nummer en kom je uiteindelijk tot iets compleet anders… Zocht namelijk de ’2 meter sessie-versie’ van ‘Michelle Shocked’, ‘Anchorage’.
Kreeg allerlei (studio) versies waar ik niet bepaald op zat te wachten en ‘bij gebrek aan’… een betere vondst gedaan.
Al eerder iets gepost van dEUS, omdat ik dit simpelweg een briljante band vind (ondanks dat hun zanger Tom Barman een aardige ass schijnt te zijn, maar ach; wanneer je muziek kan maken op deze wijze dan kom je er wat beter mee weg).