Archives

Twijfel alom om dit te posten, omdat het eigenlijk valt onder het kopje ‘populair en commercieel’. Kan daar uiterlijk prima mee leven, maar blijf soms diep van binnen die recalcitrante puber die zich wil onderscheiden en zulke termen zijn dan als gif…

Vind dit echter dusdanig mooi dat ik me over die infantiele emoties heenzet en totaal in vervoering kan raken van de strijkers, blazers, stem, gekte van zijn voorkomen en ach; vind het simpelweg kunst als  je van zó’n neurotisch schijtnummer een pareltje kan maken!!!

httpv://www.youtube.com/watch?v=O0ob52GyXl4

Afgelopen woensdag zag ik op Canvas ‘Tempo of a Restless Soul’ , een documentaire over Tom Barman, de frontman van dEUS. Dit deed voor mij oude tijden herleven en daarnaast doet zijn muziek altijd een beroep op mijn gemoedstoestand (of dat nou positief of negatief is, het effect is er). Qua mening over zijn persoonlijkheid deel ik gemaks- en lafheidshalve het volgende:

” Ik moet eerlijk bekennen dat ik Tom Barman niet direct een sympatiek figuur vind en in de film kwam zijn ‘restless soul’ ook tot uiting in een naar mijn mening nogal neurotisch voorkomen.”

Desalnietemin, dEUS geldt voor mij als een van de meer geniale bands, waarbij een eerder door Tony aangehaald melancholische factor zeker parten speelt!

httpv://www.youtube.com/watch?v=vkNBbJJiegk

David Gray is een Britse popartiest, die sedert jaren aan de weg timmert. In Nederland kwam zijn roem van de grond met zijn album ‘White Ladder’ in 1999. Vooral nummers als ‘Babylon’, ‘Please forgive me’, ”This years love’ en ’Sail away’ staan model voor de esthetiek die Gray in muziek kan leggen.

Zelf kwam ik in aanraking met David Gray door mijn toenmalige Ierse huisgenoot Connor, die tijdens melancholische periodes (wat eigenlijk een structurele gemoedstoestand bleek te zijn) nummers van hem speelde.

Op 14 september is zijn nieuwe album ‘Draw the line’ uitgekomen en samen met Annie Lennox heeft David Gray het nummer ‘Full steam’ recent uitgebracht.

Zelf kies ik voor eerdergenoemd nummer ‘Sail away’.

httpv://www.youtube.com/watch?v=DRkKaj2JAjA

Een van de beter (live)bands, naar mijn mening en hoe raar dat ik juist een ‘studioversie’ kies. Dit omdat.

httpv://www.youtube.com/watch?v=EY-_c8Ny3M0&feature=fvw

Op geen enkele manier denigrerend bedoeld, maar in letterlijke zin een van mijn grafnummers.

httpv://www.youtube.com/watch?v=q_2m-pBb_6I&feature=related

httpv://www.youtube.com/watch?v=vmDDOFXSgAs&feature=fvw

Als 16-jarig meiske ging ik dan eindelijk op eigen initiatief een instrument bespelen. De jaren daarvoor zat ik voor mijn gevoel verplicht vast aan de geïnstrueerde klarinet, die ik een aantal jaar in mijn mond heb genomen en wat een zonde was dat .

Jazz… Daar kwam ik al vroeg mee in aanraking en ondanks dat ik daar met mijn saxofoon alle kanten mee op kon, heeft dit nooit mijn hart veroverd. De saxofoon staat nu nog steeds als een soort van veredelde kapstok in mijn woonkamer, terwijl ik luister naar andere muziek.

Wel heeft Dave Brubeck zijn sporen bij me achter gelaten en ik vind zijn 5/4 maat in dit nummer nog steeds erg lekker!

“Brubeck begreep al vroeg in zijn carrière dat hij een ander soort jazz moest creëren om zich te onderscheiden van de uitvinders van deze muziek. Door onder andere gebruik te maken van Europese maatsoorten en zijn daarop gebaseerde eigenzinnige composities, ontwikkelde hij een eigen jazzconcept. Europese jazzmusici hebben tot op heden weinig gebruik gemaakt van de eigen maatsoorten en het perspectief zichzelf daarmee herkenbaar te maken”.

Op 15-jarige leeftijd zat ik (hoe verrassend) op de middelbare school en dit was waarschijnlijk de periode dat ik me het meest bezig heb gehouden met muziek. De muziekstijl waar ik naar neigde (en met mij hele volkstammen, terwijl ik me juist zo wilde onderscheiden), is ‘grunge’.

Eén ding was zeker; ik was meestal stoned en het halen van mijn diploma is in die hoedanigheid nog steeds mijn meest bijzondere prestatie.’ Rolmodel’ was Kim Deal en heb zowel ‘The Breeders’ als ‘The Pixies’ grijs gedraaid.  

httpv://www.youtube.com/watch?v=XTneJdldeXo

The withest boy alive is een band uit Berlijn geformeerd rondom de Noorse muzikant Erlend Øye, bassist Marcin Öz, drummer Sebastian Maschat en Daniel Nentwig op de piano en synthesizer. Het begon in 2003 als elektronisch project, en de band gebruikt tegenwoordig een stijl waarbij zang met akoestische en elektronische instrumenten wordt gecombineerd.

Thomas van Aalten(VPRO 3voor12): ”Erlend Oye van het Noorse The Kings of Convenience (die met die bril) roept altijd twee soorten gevoelens op. Je wil hem in zijn gezicht stompen, en je wil postzegels met hem verzamelen. Kwetsbare nerds in de popmuziek, altijd moeilijk. Want ze zijn zo aardig maar ook zo saai……… Nu heeft Oye zich gevestigd in Berlijn, waar elke kunstenaar met hoornen bril naartoe trekt om goedkope wodka te delen en werkloos rond te hangen op de Kastanienallee……… Nou, noem het maar Nerd Disco.

httpv://www.youtube.com/watch?v=FxgbP3n1yxk

Ben niet bepaald een enorme liefhebber van de muziek van Jamiroquai, maar zijn stem en vooral timing zijn opvallend. Deze korte uitvoering vind ik fantastisch!

httpv://www.youtube.com/watch?v=v8RbndInF8E

Ik was een jaar of 17 toen ik Se7en zag en de film heeft blijkbaar een enorme indruk op me gemaakt. Ben opgegroeid met klassieke muziek en heb daarnaast enige kennis opgedaan door het eindexamenvak muziek te volgen, maar uiteindelijk gaat het volgens mij gewoon om smaak. Dit werk van Bach raakt me en is in die zin dus ‘mijn soundtrack’

httpv://www.youtube.com/watch?v=8eN9kiyIv-Q