Afgelopen woensdag zag ik op Canvas ‘Tempo of a Restless Soul’ , een documentaire over Tom Barman, de frontman van dEUS. Dit deed voor mij oude tijden herleven en daarnaast doet zijn muziek altijd een beroep op mijn gemoedstoestand (of dat nou positief of negatief is, het effect is er). Qua mening over zijn persoonlijkheid deel ik gemaks- en lafheidshalve het volgende:

” Ik moet eerlijk bekennen dat ik Tom Barman niet direct een sympatiek figuur vind en in de film kwam zijn ‘restless soul’ ook tot uiting in een naar mijn mening nogal neurotisch voorkomen.”

Desalnietemin, dEUS geldt voor mij als een van de meer geniale bands, waarbij een eerder door Tony aangehaald melancholische factor zeker parten speelt!