Ik ben blij dat ik eindelijk, na 10 jaar eens enige vorm van medestand van Antikal krijg in mijn muziekkeuze. Eindelijk erkenning, maar van binnen huil ik om zijn voorkeur voor de glamour rock. 
Ik kan daar niets aan doen, hoeft ook niet, dat zit er in en het gaat er ook niet meer uit. Niets mis mee ook.
Men (muzikanten vooral -- is mijn ervaring) hebben in de loop der jaren een sterke voorkeur voor genres of artiesten ontwikkeld en dat sla je er bijna niet meer uit. Ze staan wel open voor nieuwe dingen, maar blijven altijd dezelfde namen noemen als de key-vraag wordt gesteld: “Wie zijn je favorieten? Welk nummer vind je het mooiste?”
Ikzelf heb dat ook. Mijn favoriete nummers en artiesten heb ik onbewust bepaald in de begin jaren ‘90. Puur omdat ik in die tijd het meest actief was qua muziek (uitvoerend) en muziek blijkbaar *toen* het meeste invloed op mij had.
Wat Eef heeft met een Robbie Valentine, Angela met Mother’s Finest, Marc met een Dave Weckle, Mark met Van Halen, andere Mark met de Dire Straits, ik met Pearl Jam, etc, stamt allemaal van jaren geleden.
Ik vraag mijzelf wel eens af hoe (en waarom) deze voorkeur uit het verleden de rest van je leven kan bijblijven/bepalen. Is het dan echt zo goed? Of maakte het op dat moment zoveel indruk op je dat je het onbewust opslaat en meeneemt als de gedoodverfde favoriet voor de rest van je leven? Ik ben benieuwd naar jullie mening.
Meanwhile, een van mijn favo’s uit het verleden
Teuntje toch. Het is inderdaad grappig en opvallend dat we het een keer eens zijn maar om Valentine nou onder de Glamrock te schuiven is natuurlijk een misser van jewelste. Toegegeven: afgaande op het uiterlijk zou het een glamrocker kunnen zijn maar de muziek gaat toch echt meer de kant van de Symfonische / Progressieve rock op.
Ik zal de komende paar posts eens een cursusje glamrock voor beginners maken. En daarna vrolijk door naar de muziek waar mijn grote voorkeur nog steeds naar uitgaat: AOR!!
Bedankt voor de cursus Evert
Ben ook benieuwd naar je antwoord op mijn afsluitende vraag in deze post.
Ik kan voor mezelf geen lijn trekken in mijn muziekvoorkeur, en ook niet echt verklaren waar die wijde smaak vandaan komt.
Ik ben opgegroeid met oude rockmuziek als Elvis Presley en Buddy Holly en oude country als Johnny Cash. Muziek waar ik nog steeds van hou (met name de laatste).
Toen ik in mijn tienerjaren gitaar ging spelen ben ik aanraking gekomen met gitaarmuziek als Dire Straits, Clapton, Hendrix etc.
Later the Eagles, CCR etc.
Toen ik de drank ging waarderen ontstond vervolgens mijn diepe liefde voor the Doors
En vanaf mijn 20e is het meer een aaneenschakeling van gedeelde ervaring.
Ik heb in de afgelopen 17 jaar met vele tientallen muzikanten samengespeeld, en je krijgt van iedereen weer “nieuwe” muziek mee.
En zo heb ik dus een krankzinnige muzieksmaak ontwikkeld: van Johnny Cash tot (de oude) Guns ‘n Roses, van Dave Weckl naar Dennis Chambers, van the Chili Peppers tot Dream Theater, van The Scene tot Blof, van Cristina Branco tot Wende Snijders.
Het enige wat ik niet trek zijn oudhollandsche meezingers, maar verder pruim ik werkelijk alles wat met echte instrumenten is gemaakt door muzikanten die dat instrument ook nog enigszins beheersen.