Ik heb weer wat geniaals gevonden. Een coverband die van nieuwe nummers een 50’s nummer maken. Ik vind het helemaal geweldig.
Deze drie jongemannen uit Berlijn begonnen in 2007 een “voc ‘n roll” (vocal rock ‘n roll) band The Baseballs.
Alledrie zijn ze niet alleen grote fans van de rock ‘n roll Elvis, Jerry Lee Lewis, en Buddy Holly, maar staat ook de hele ‘fifties lifestyle’ ze enorm aan. Als pubers lieten ze al de bakkebaarden staan: “”If you wanted to rebel against your parents you just had to grow a forelock and put on a leather jacket, ” zegt Basti. “Nowadays you can hardly shock your parents anymore -- unless you decide to become an investment banker.”
Op hun debuutalbum Strike staan 12 covers van grote pophits als Plain White T’s “Hey There Delilah”, Katy Perry’s “Hot ‘N Cold” en Rihanna’s “Umbrella” in een nieuw jasje gestoken.
Inmiddels is Strike 3x platinum in Finland, goud in Zweden en platinum in Zwitserland, en hebben de jongens hun pijlers nu op Nederland gericht…
Eergisteravond zond Canvas de film ’Control’ uit van Anton Corbijn, een film die gaat over het leven van Ian Curtis, de zanger van Joy division (eerder Warsaw), die zich op 23-jarige leeftijd verhing.
De naam ‘Joy Division’ kwam uit het boek The House of Dolls van Karol Cetinsky en verwijst naar een plaats in nazi-concentratiekampen waar de gevangenen zich moesten prostitueren voor de machthebbers.
Het immer gezellige gegeven waarop de naam van de band is gebaseerd en het karakter, dito algehele gemoedstoestand van Ian Curtis, leidt naar mijn mening tot zeer goede, mooie, maar ook zwaarmoedige muziek.
Curtis had o.a. Jim Morrison als muziekvoorbeeld, iets dat goed te horen is in de muziek.
Al eerder is zeer terecht een nummer van Wende geplaatst, maar wat mij betreft is dat altijd nog een nummer te weinig.
Op vrijdag 23 oktober 2009 verscheen het eerste Engelstalige album van Wende Snijders, genaamd ‘No.9′. Voor dit album heeft ze alle nummers zelf geproduceerd.
Jetzt geht’s los (und jetzt kommen die kamelen)!!!
Guano Apes… Tja, blijf vooral respect houden voor hun leadzangeres, die het met haar 1.30m ‘in het verleden’ waarschijnlijk ook goed had gedaan in het circus, maar vooral opvalt door haar stemgeluid en -volume (zeker live!).
Ben zelf meer van het (door mijzelf bedachte) principe; ‘bewegen doet de kans op zweten verhogen en waarom het risico nemen’, wat echter niets zegt over het krijgen van erg veel energie wanneer ik dit nummer op standje ‘heel boel veel hard’ zet en de clip zie.
Afgelopen woensdag zag ik op Canvas ‘Tempo of a Restless Soul’ , een documentaire over Tom Barman, de frontman van dEUS. Dit deed voor mij oude tijden herleven en daarnaast doet zijn muziek altijd een beroep op mijn gemoedstoestand (of dat nou positief of negatief is, het effect is er). Qua mening over zijn persoonlijkheid deel ik gemaks- en lafheidshalve het volgende:
” Ik moet eerlijk bekennen dat ik Tom Barman niet direct een sympatiek figuur vind en in de film kwam zijn ‘restless soul’ ook tot uiting in een naar mijn mening nogal neurotisch voorkomen.”
Desalnietemin, dEUS geldt voor mij als een van de meer geniale bands, waarbij een eerder door Tony aangehaald melancholische factor zeker parten speelt!
Een wat onbekendere naam hier in NL maar destijds best een biggie dank zij hits als deze en “I’m A Believer”. Frontman Dan Huff is een begenadigd gitarist en is daarnaast gezegend met een uitstekende zangstem. Dit is een ballad maar deze band komt ook prima uit de verf (zoek maar eens op “Time To Burn” en je snapt wel wat ik bedoel.