Archief voor de 'Covers' categorie

Ik heb weer wat geniaals gevonden. Een coverband die van nieuwe nummers een 50’s nummer maken. Ik vind het helemaal geweldig.

Deze drie jongemannen uit Berlijn begonnen in 2007 een “voc ‘n roll” (vocal rock ‘n roll) band The Baseballs.

Alledrie zijn ze niet alleen grote fans van de rock ‘n roll Elvis, Jerry Lee Lewis, en Buddy Holly, maar staat ook de hele ‘fifties lifestyle’ ze enorm aan. Als pubers lieten ze al de bakkebaarden staan: “”If you wanted to rebel against your parents you just had to grow a forelock and put on a leather jacket, ” zegt Basti. “Nowadays you can hardly shock your parents anymore -- unless you decide to become an investment banker.”

Op hun debuutalbum Strike staan 12 covers van grote pophits als Plain White T’s “Hey There Delilah”, Katy Perry’s “Hot ‘N Cold” en Rihanna’s “Umbrella” in een nieuw jasje gestoken.

Inmiddels is Strike 3x platinum in Finland, goud in Zweden en platinum in Zwitserland, en hebben de jongens hun pijlers nu op Nederland gericht…

Eerder was er al de vraag vanuit Tony om een nummer te laten horen, die verband  hield met een film. Of dat nou een goede of een slechte film betreft en of de uitvoering van het nummer verantwoord muzikaal is of niet, dit  is de vrijheid die ik bij deze neem:

Zie en hoor vooral  door het slechte acteerwerk heen………

Ik heb een zwak voor straatmuzikanten, sinds ik in 1992 zelf in de binnenstad van Arnhem voor het eerst op straat speelde. Sindsdiens, waar ik ter wereld ik ook ben, geef ik elke straatmuzikant standaard een munt(je), puur omdat ik weet wat het gevoel is dat je krijgt als iemand bij je stilstaat en de portomonnee trekt.

Onderstaande vid toont straatmuzikant Scott Dunbar, die in Montreal (Canada) zijn versie van Billy Jean neerzet. Als passant zou ik in dit geval mijn knip leegschudden voor hem.

Gezien de vorige ‘post’ kan een echte Jaques Brel natuurlijk niet uitblijven, dus bij deze!

Ook leuk om vervolgens de alombekende versie van Acda & de Munnik  de revue te laten paseren:

Twijfel alom om dit te posten, omdat het eigenlijk valt onder het kopje ‘populair en commercieel’. Kan daar uiterlijk prima mee leven, maar blijf soms diep van binnen die recalcitrante puber die zich wil onderscheiden en zulke termen zijn dan als gif…

Vind dit echter dusdanig mooi dat ik me over die infantiele emoties heenzet en totaal in vervoering kan raken van de strijkers, blazers, stem, gekte van zijn voorkomen en ach; vind het simpelweg kunst als  je van zó’n neurotisch schijtnummer een pareltje kan maken!!!

Als je fan bent van de stem van Gavin Rossdale (Bush) of Chad Kroeger (Nickleback) dan zul je Jon Pruett’s cover van Breaking Benjamin’s ‘So Cold’ best kunnen pruimen. Persoonlijk houd ik niet van zo’n knauwende stem, maar het nummer is best o.k.

Origineel alhier.

Aangezien ik even in de parodie fase zit, mag deze niet ontbreken.

Sommige mensen herkennen Jeff Healey alleen van een cover van een artiest die ooit in een onbenullig bandje zat.

Die cover is gelukkig vaker gecovered, ook zonder zang.

Wie herinnert zich de reclame van Sony Bravia (2005) niet? Die 250.000 stuiterballen die naar beneden kletterden in San Fransisco, vergezeld van het fantastische nummer Heartbeat van de Zweedse singer-songwriter José Gonzalez (1978). Wat een heerlijk nummer, nog steeds.

Echter, het nummer is van oorsprong van The Knife. En dit origineel klinkt toch echt heel anders…

Van het meesterlijke album Quadrophenia van The Who. Live at the Royal Albert Hall.

Jammer dat Daltrey er even voor opzij moet stappen maar Eddie Vedder zingt het prachtig.