Kleine jongens worden groot Jan… Alvast feli met je zoon

Beetje een patsertje, maar dat mag je best zijn als je zo kan spelen

Gary Moore ken ik al jaren. Nog ver voor de periode dat hij met Still Got The Blues een wereldhit had. Ik vind het dan ook zonde als mensen hem alleen kennen van dit nummer. Net als dat men Dire Straits bijvoorbeeld alleen kent van “Walk of Life” of “Money for Nothing”, of Pink Floyd van “Another brick in the wall”. Vandaar dat ik hier Gary Moore even recht wil doen, door te laten zien wat voor begenadigd gitarist hij is. Ook “10 minuten van je leven”, Gary Moore volledig instrumentaal. Bijna alle denkbare gitaartechnieken komen voorbij. In één nummer. Technisch. Melodieus. Foutloos. Zuiver.

Scott Henderson Steve Bailey & Greg Bissonette

Als 16-jarig meiske ging ik dan eindelijk op eigen initiatief een instrument bespelen. De jaren daarvoor zat ik voor mijn gevoel verplicht vast aan de geïnstrueerde klarinet, die ik een aantal jaar in mijn mond heb genomen en wat een zonde was dat .

Jazz… Daar kwam ik al vroeg mee in aanraking en ondanks dat ik daar met mijn saxofoon alle kanten mee op kon, heeft dit nooit mijn hart veroverd. De saxofoon staat nu nog steeds als een soort van veredelde kapstok in mijn woonkamer, terwijl ik luister naar andere muziek.

Wel heeft Dave Brubeck zijn sporen bij me achter gelaten en ik vind zijn 5/4 maat in dit nummer nog steeds erg lekker!

“Brubeck begreep al vroeg in zijn carrière dat hij een ander soort jazz moest creëren om zich te onderscheiden van de uitvinders van deze muziek. Door onder andere gebruik te maken van Europese maatsoorten en zijn daarop gebaseerde eigenzinnige composities, ontwikkelde hij een eigen jazzconcept. Europese jazzmusici hebben tot op heden weinig gebruik gemaakt van de eigen maatsoorten en het perspectief zichzelf daarmee herkenbaar te maken”.

Prettig stukje instrumentaal gitaarwerk. Als je dan toch rookt, maakt je dan nuttig met chansoneren op de banjo!

… en dat doet deze gast. Cliffs Of Dover van Eric Johnson. De riff vanaf 0:58 is erg aanstekelijk.

Tot een paar maanden geleden had ik nooit van deze pruik gehoord, maar lange leve YouTube. Wat een ge-wel-dig stukje gitaarwerk. Zuiver, virtuoos, strak en vooral: melodieus. Daar gaan veel gitaarshredders aan voorbij!

Meestergitarist Joe Satriani was de eerste waarvan ik double-handed-tapping zag. Hoewel ik lang niet al zijn muziek fraai vind, is dit wel een meesterwerkje.

In mijn eerdere post schreef ik over mijn ontstane liefde voor ‘tapping’ en over Andy Mckee. Via Andy kwam ik bij zijn platenmaatschappij Candy Records terecht en vond daar nog veel meer ‘ear candy’. Een daarvan is Steffen Schackinger.