“Listen To The Bell Toll” is the latest video from rising roots rocker, singer-songwriter, Jazz Callner.
The track comes from Jazz’s recently released debut EP, Ose Yie. You can download the track and entire three-song EP at http://soundcloud.com/jazzcallner.
“Peacemaker Die” kwam vorig jaar langs tijdens Antikal’s Warsongs-thema. Via de gerelateerde video’s kwam ik zojuist terecht bij een live-uitvoering (2010) van “Get The Funk Out”.
Extreme is een van de weinige bands waar ik echt een hele avond naar kan luisteren zonder dat het gaat vervelen. Nuno’s nagellak neem ik dan maar even voor lief 
Ah Freddy Mercury. Love him or hate him. This song is often overlooked as one of his excellent vocal performances. Maybe not the strongest of his songs but his voice soars and it’s a nice step away from the often overly pompous sound of Queen.
Trent Reznor is a genius. Simple as that. His versatility and ability to move from Rock to Industrial to very VERY clever pop-writing has made Nine Inch Nails, or NIN, a force to be reckoned with for over 2 decades now. Admittedly there’s some lesser material released (I’m not particularly fond of the albums “With Teeth” or “The Slip” but a few years back the release of “Year Zero” (and the subsequent remix album “Y34RZ3R0R3M1X” (trust me: the remix album is a more than worty addition to the original album) totally reinstated my belief in this man, his music *and* his vision on releasing, creating and managing music. I give you “Me I’m Not” off Year Zero and the remix version of “Meet Your Master” off “Y34RZ3R0R3M1X”. The latter is a remix by The Faint.
Play it loud though. This stuff deserves to blast out of your speakers.
Right Here & Right Now, Rocknet is going English!
My thoughts were going to the the above mentioned song from Van Halen.
I have never been that lucky to see them live, but hopefully it will happen one day in the future when they will be reunited!?
According to a previous press release from Warner/Chappell Music from August 2010 a new album will come out this year. On January 17, 2011, producer John Shanks posted a tweet on his twitteracount stating that he was in the studio with the band.
Fingers crossed!
The Riverdogs released their first eponymous album in 1990. The album featured excellent songs but it wasn’t until I saw them live a couple of times and got me a copy of their stellar “Absolutely Live” album that I really started to dig this band. Especially the excellent songwriting and amazing voice of Singer / guitarist Rob Lamothe drew my attention. The song posted here is from their 1993 album “Bone’. By then, Vivian Campbell had left to join Def Leppard and the band consisted of Rob Lamothe, Nick Brophy (Guitar), Cary Beare (Bass) and drummer Ronnie Ciago. Unfortunately there have been no Riverdogs releases since though when I talked to Rob in 2009 they were actually working together again whenever they found the time to hook up. Fingers crossed!
Bij The Monkees zullen velen meteen twee feitjes op weten te hoesten. Namelijk: dat het zo’n beetje de eerste boyband was en dat ze niet hun eigen instrumenten bespeelden. Dat eerste lijkt een heel eind te kloppen. De band werd uit drie amerikanen (Micky Dolenz, Peter Tork, Michael Nesmith) en een Brit (Davy Jones) samengesteld toen ze aan de overkant van de grote plas doorkregen dat het wel eens business zou kunnen zijn om een eigen soort van Beatles te hebben. Dat werd groots aangepakt. Er werden vier min (Peter Tork, Michael Nesmith) of meer (Davy Jones, Micky Dolenz) charismatische en muzikale kerels bij elkaar gegooid en diverse hitmachines (Boyce & Heart, Goffin & King) werden aangezwengeld om liedjes aan te leveren. Die formule heeft een poos heel aardig gewerkt. De debuutsingle Last Train To Clarksville werd een nummer 1 hit. De Monkees sitcom sloeg aan en een paar albums lang was het incasseren geblazen. Daarna waren het ups en downs voor The Monkees. Lees de wikipedia pagina van maar eens want het verhaal is wat te lang als introductie voor deze video. Samengevat: Monkees konden geen instrumenten spelen. Monkees leerden instrumenten spelen. Monkees wilden vervolgens eigen materiaal schrijven en hun eigen instrumenten spelen. Monkees kregen mot met management. Monkees deden er jaren voer om (deels goed verdiende en fel voor gestreden) erkenning te krijgen.
Dat was allemaal nog verre toekomst toen dit heerlijke door Boyce & Heart geschreven nummer de hitlijsten bestormde. Geniaal liedje met wat mij betreft een van de meest herkenbare openingsriffs ooit
Kennelijk is de inspiratie ver te zoeken bij de vaste RockNet bezoekers en ik moet bekennen dat het voor mij zelf ook zoeken wordt naar originele of geinspireerde posts. Daarom lijkt het me leuk om eens op het wat grijzere verleden terug te grijpen. Ik daag jullie dan ook uit om mee te denken over oldies (laten we voor het gemak zeggen: sixties / seventies) om elkaar mee te verrassen. Kijken of er dan weer wat leven in de brouwerij komt!
Ik geef het (hopelijke) startschot met een band waarvan jullie al lang en breed weten dat ik ze te gek vind; The Who. Deze band groeide later uit tot een van de grootste en meest gerespecteerde Rockbands ooit maar hier spelen ze duidelijk en opzichtig leentjebuur bij de Beatles. In den beginne miste The Who originaliteit en grepen ze vaak naar Rhythm & Blues of Rock & Roll covers van bijvoorbeeld Jan & Dean (Bucket T) of The Young Rascals (Good Lovin’) of zelfs James Brown (I Don’t Mind)
En hoewel The Kids Are Alright een Who Original is druipt het van de Beatles-saus. Een jaar eerder namen de Beatles het album “A Hard Days Night” op en met name de gitaarsound en het (toen nog) inventieve gebruik van vocale Harmonieën zijn onderling uitwisselbaar.
Oei.. Aan zijn post hieronder te zien hebben we met Richard een Grunge liefhebber aan boord. Toegegeven; Grunge bracht een paar prima bands voort maar Grunge betekende tevens een zodanig veranderd muzikaal landschap dat talloze meer melodieuze rockbands het moeilijk kregen en al vlot gedropt werden door hun labels. Maar…. er zijn gelukkig een paar constanten gebleven. Sort of. Want hoewel Motley Crue de Grunge manie soms bruut en soms wat minder bruut het hoofd bood leek het er op dat de band eerder aan interne strubbelingen ten onder zou gaan dan aan de opkomst van een nieuwe muziek stroming. Het eigenaardige van Motley Crue is dat 3 van de vier bandleden ook apart van elkaar keer op keer de media weten te halen.
Vince Neil zien we helaas vaak met DUI veroordelingen kampen en in reality TV programma’s opduiken. Van drummer Tommy Lee zagen we al veel meer dan van de gemiddelde rockert door de sextape met Pamela Anderson en Nikki Sixx, een van de beste songwriters in dit genre, lijkt nu na een jarenlange verslaving aan god weet wat eindelijk een keertje clean te zijn maar weet weer feilloos de aandacht op hem te houden door zijn aan/uit relatie met Tattoo artist Kat von D. Alleen Mick Marss (mogelijk een van de meest ondergewaardeerde gitaristen uit dit genre) weet uit de schijnwerpers te blijven.
Motley Crue heeft eigenlij toch een jaar of 15 lopen zwalken. Na het enorme succes, met name ten tijde van de albums “Girls Girls Girls (1987) en het fenomenale Dr. Feelgood (1989) werd Vince Neil even uit de band gewipt voor het goede maar meeloperige album Motley Crue (1994) waarbij het bandgeluid drastisch veranderde. Generation Swine (1997) en New Tattoo (2000) zetten die trend in meer (Generation Swine) of mindere (New Tattoo) mate voort maar pas op “Saints Of Los Angeles”, waarvan ik het titelnummer (Grammy nominatie!) hier onder post kwam de oude Motley Crue weer om de hoek kijken. Scherp, hakerig, met prima popnummers in een sleazy rock jasje en het altijd herkenbare knauwende stemgeluid van Vince Neil schopt de Crue alweer lekker om zich heen in een muzikaal landschap waar eigenlijk helemaal geen ruimte meer voor ze is.
Je hebt soms van die artiesten die je 100 jaar kent, en waarvan je zeker bent dat je ze al een keer eerder gedeeld hebt.
Zo ook met Sass Jordan, maar dat bleek dus niet het geval te zijn.
Dit is het meest toegankelijke nummer, maar er zijn betere.
Follow us