Mijn eerste post zoals beloofd (Tonie, neem je notie?)
Them Crooked Vultures is een supertrio bestaande uit Josh Homme (Queens of the Stone Age, Eagles of Death Metal en Kyuss), Dave Grohl (Nirvana en Foo Fighters) en John Paul Jones (Led Zeppelin). Het project is, zoals vaak, als een grap ontstaan, maar nogal serieus geworden. En het klinkt moddervet! Ze gaven in 2009 in Europa een paar verrassingsacts, waaronder op Lowlands. De cd is net uit. Enjoy!
Tony had dringend een lesje ‘Wat is glamrock’ nodig dus met plezier presenteer ik na Poison les 2: Ratt. Met het onvolprezen Back For More.
Nog maar een keer 10 minuten van je tijd vragen dan.
Ik kan wel 40 liedjes van deze artiest bedenken, maar dit is een heel aardige live opname van een veel te vroeg gestorven artiest.
Ik heb het genoegen gehad om hem live te mogen aanschouwen, maar de meesten van jullie zullen hem al dan niet bewust al eerder hebben gezien in 1 of meerdere films.
Zing het uit tot het einde, en de Satriani/Vai freaks zullen ook aan hun trekken komen.
Omdat Teunis, en wellicht anderen op deze site, nog niet helemaal lijken te snappen wat glamrock is… bij deze het eerste schoolvoorbeeld: Poison!
Op 15-jarige leeftijd zat ik (hoe verrassend) op de middelbare school en dit was waarschijnlijk de periode dat ik me het meest bezig heb gehouden met muziek. De muziekstijl waar ik naar neigde (en met mij hele volkstammen, terwijl ik me juist zo wilde onderscheiden), is ‘grunge’.
Eén ding was zeker; ik was meestal stoned en het halen van mijn diploma is in die hoedanigheid nog steeds mijn meest bijzondere prestatie.’ Rolmodel’ was Kim Deal en heb zowel ‘The Breeders’ als ‘The Pixies’ grijs gedraaid.
Ik ben blij dat ik eindelijk, na 10 jaar eens enige vorm van medestand van Antikal krijg in mijn muziekkeuze. Eindelijk erkenning, maar van binnen huil ik om zijn voorkeur voor de glamour rock. 
Ik kan daar niets aan doen, hoeft ook niet, dat zit er in en het gaat er ook niet meer uit. Niets mis mee ook.
Men (muzikanten vooral – is mijn ervaring) hebben in de loop der jaren een sterke voorkeur voor genres of artiesten ontwikkeld en dat sla je er bijna niet meer uit. Ze staan wel open voor nieuwe dingen, maar blijven altijd dezelfde namen noemen als de key-vraag wordt gesteld: “Wie zijn je favorieten? Welk nummer vind je het mooiste?”
Ikzelf heb dat ook. Mijn favoriete nummers en artiesten heb ik onbewust bepaald in de begin jaren ’90. Puur omdat ik in die tijd het meest actief was qua muziek (uitvoerend) en muziek blijkbaar *toen* het meeste invloed op mij had.
Wat Eef heeft met een Robbie Valentine, Angela met Mother’s Finest, Marc met een Dave Weckle, Mark met Van Halen, andere Mark met de Dire Straits, ik met Pearl Jam, etc, stamt allemaal van jaren geleden.
Ik vraag mijzelf wel eens af hoe (en waarom) deze voorkeur uit het verleden de rest van je leven kan bijblijven/bepalen. Is het dan echt zo goed? Of maakte het op dat moment zoveel indruk op je dat je het onbewust opslaat en meeneemt als de gedoodverfde favoriet voor de rest van je leven? Ik ben benieuwd naar jullie mening.
Meanwhile, een van mijn favo’s uit het verleden
Met alle financiele ellende in de wereld wint dit nummer weer aan actualiteit. Aangezien Mellencamp niet altijd even lekker articuleert moet je misschien de tekst er even bij pakken om te snappen wat ik bedoel.
Je leven is niet compleet als je Beth Hart nog nooit live gehoord hebt. Het begrip rockchick is voor haar uitgevonden, en als je haar geschiedenis er op naleest, dan weet je dat ze de vrouwelijke verpersoonlijking is van sex, drugs and rock & roll.
Toch kies ik voor één van haar rustigere nummers (maar luister Broken and Ugly ook eens )
Luister naar het liedje, maar luister ook naar de tekst. Vrijwel al haar teksten zijn autobiografisch….
P.S.: grappig dat ROCKnet geen categorie ROCK heeft
…
Follow us