It’s really blasphemy to single out one single song from the musical / rock opera Jesus Christ Superstar but this song definitely takes the prize. Many others have performed the part of Christ in this musical but to me, there’s only one and that’s Neeley. Together with Carl Anderson (RIP) who played Judas, the film cast had two truly mighty singers on board but of these two it’s again Neeley who fills me with awe. The dynamics and stellar range of his singing is simply and literally awesome.
So. Rocknet regulars may find this an unlikely post on this website, especially coming from me (maybe) but I have listened to this since I was about 12 years old and its still a magical performance.
To contribute to the “Let’s get nostalgic” part, here is mine and let’s find out whatever happended to our childhood ‘heroes’!
Grant Lee Buffalo was a rock band based in Los Angeles, California, consisting of Grant-Lee Phillips (vocals and guitar), Paul Kimble (bass) and Joey Peters (drums) best known for the mesmerizing song:
Fuzzy (@Bitterzoet, Amsterdam)
And one of my favorites from the same album: The Hook (@Bitterzoet, Amsterdam)
As you can see in the above youtube clip Grant Lee Philips, former lead singer of the band, has been in Amsterdam last year and I missed it!! Damn me!! He still has a great voice in my opinion.
Do you have a “Whatever happened to…..?” Please, share it with us!
Ik had nog nooit van de band James gehoord tot afgelopen zaterdag.
Deze is blijkbaar alweer van een aantal jaartjes geleden, welke ik toch pas afgelopen weekend te horen heb gekregen, niet meer wetende waar…..ik dacht bij de aftiteling in een film, maar goed. Hij blijft hangen…
De combinatie film en muziek blijft me fascineren… vandaar deze twee pareltjes samen in één clip: I am kloot in de film Sunshine
Gisteren voor een zoveelste keer deze film gekeken waarbij het nummer Avenue of Hope flink is blijven hangen…
Schitterende afsluiter van de film en van deze zondagmiddag!
Een oud-collega bracht me ooit in aanraking met Tom Waits. Die eerste kennismaking was het nummer “The Piano Has Been Drinking” en wat me raakte was de rauwe stem en de melancholie van het nummer zelf. Ik heb daarna vele uren plezier beleefd (tot wanhoop van mijn vriendin) aan Tom Waits en met name het prachtige en diep-melancholische album Alice (2002). Grotendeels gefundeerd op de relatie obscure tussen Lewis Carroll en Alice Liddell voor wie Carroll later Alice In Wonderland schreef hoewel die basis me niet altijd even helder is (behalve misschien in het magnifieke titelnummer).
Poor Edward gaat bijvoorbeeld over Edward Mordrake, een man met, kennelijk letterlijk, twee gezichten. En een ander nummer genaamd “Kommeniezuspadt” is niets meer of minder dan vooral gefingeerde Duitse woorden / klanken op een muppet-show achtig muziekje. Dat neemt niet weg dat muzikaal gezien Poor Edward en andere droevige klanken als in de nummers “Flower’s Grave” en “No One Knows I’m Gone” maar ook “Lost In The Harbour” (misschien komt het door die laatste titel dat veel nummers op Alice iets van een dronken/depressieve zeemansvibe hebben in mijn perceptie) dit nummer tot een haunting muziek ervaring maken.
Ik kan eigenlijk alleen maar aanbevelen het hele album eens te luisteren maar ik geef jullie “Poor Edward” en het titelnummer “Alice” als voorproefje ter overweging.
In navolging van ‘Antikal’ (en ‘Kuub’) en me bewust van mijn gevoeligheid voor het ‘Teletubbiesyndroom’ (nóg een keer) een filmmuziekpost en in dit geval van ‘A single man’, die ik vanavond zag in het filmhuis van Didam (met aansluitend een potje zwijntje tik, zoals het een dorp betaamt).
De trage scenes en het stillistisch zeer verantwoorde filmwerk (gaap) daargelaten, heb ik niet eerder een dusdanig romantische film over een homosexuele relatie gezien. Dan bedoel ik dus niet dat het ‘so ho’ was dat je sluitspieren zich bijna onbewust aanspannen, maar dat de liefde tragisch mooi, intens en overtuigend neer wordt gezet.
Zoals je in een exotisch land een beeldje kan kopen dat bij thuiskomst voornamelijk erg lullig in je oerhollandse polderhuisje staat, werkt dat ergens ook zo bij filmmuziek.
Toch neem ik het risico van een misplaatste post (contradictie in terminus was het toch ?), omdat de muziek me erg heeft geraakt.
Componist Abel Korzeniowski werd geboren in Krakau, Polen en studeerde af aan de ‘muziekacademie Krakau (joh!)’ in o.a. cello. Met zijn voorliefde voor het componeren van filmuziek vestigde hij zich in 2006 in Los Angeles, waar hij al diverse prijzen won.
(“A few times in my life I’ve had moments of absolute clarity, when for a few brief seconds the silence drowns out the noise and I can feel rather than think, and things seem so sharp and the world seems so fresh. I can never make these moments last. I cling to them, but like everything, they fade. I have lived my life on these moments. They pull me back to the present, and I realize that everything is exactly the way it was meant to be”).
De vorige post prikkelde mij om ook weer eens een Soundtrack te plaatsen.
Daar ik bij het luisteren van de vorige soundtrack van de film “Lost Highway” ineens moest denken aan “Silence Of The Lambs” (vraag me niet waarom) hier een van die pracht plaatjes die zó bij het moment van de film passen!…Q lazzarus. (Back to the nineties!)
In het kader van ‘Doe eens iets anders’ leek het me geinig om eens iets van een Soundtrack te pakken. Nou vind ik soundtracks doorgaans niet zo heel boeiend. Zo valt het op dat er vaak ‘leftover’ tracks in films terecht komen (recent voorbeeld: Muse met Neutron Star Collision op de Twilight Eclipse soundtrack. Dat nummer heeft duidelijk Muse’s geniale bum The Resistance niet gehaald maar werd wel goed genoeg bevonden voor de soundtrack.
Nee, dan meer (en diep) respect voor soundtracks van bijvoorbeeld Ennio Morricone (talloze spaghetti westerns) en Angelo Badalamenti (waarvan onderstaande voorbeeld) die voor zo’n beetje alle David Lynch films muziek componeerde. David Lynch films zijn niet voor iedereen even toegankelijk en begrijpelijk en de muziek draagt daar soms aan bij. Niet altijd even begrijpelijk maar wel kenmerkend mysterieus. Ik heb niet gekozen voor (iets van) het meer bekende Twin Peaks maar voor het wat minder bekende Badalamenti werk van de Lost Highway soundtrack. Op deze Soundtrack weet Badalamenti zich vergezeld door klinkende namen als Rammstein en Nine Inch Nails maar dit instrumentale pareltje weet de kippevel en angst sfeer van de film prachtig te vangen.
De film is naar mijn mening een meesterwerk, maar schrikt in eerste instantie misschien af door de diverse verhaallijnen en hoe ze door Darren Aronofsky op aparte manier uitgebeeld en door elkaar verweven worden.
Er zijn vele diepe woorden gesproken over deze film, maar de film moet je gewoon pakken. (Indruk maken zal hij zeker!) De muziek heeft hier voor mij een groot aandeel in gehad..Prachtig!
Soundtrack van The Fountain is afkomstig van Clint Mansell
?), omdat de muziek me erg heeft geraakt.
Follow us