Archief voor de 'Zanger' categorie

Pas vrij laat (rond 2000) maakte ik kennis met de muziek van ‘Del Amitri’, een Schotse band die in 1982 al werd opgericht in Glasgow door singer/songwriter Justin Currie en gitarist Iain Harvie. Singles als ‘Always the Last to Know’ en ‘Nothing Ever Happens’ bereikten eind jaren 80/begin jaren 90 de verschillende hitparades (UK, US), maar zelf was ik (jaren later dus) erg gecharmeerd van het nummer ‘Driving with the breaks on’ uit 1995.

De combinatie van immer harmonieuze muziek, ‘diepgaande’, theatrale, slijmerige teksten, en de stem van Justin Currie maakte dat ik al meezingend een slakkenspoor door mijn woonkamer trok….. Een soort van Michael Bolton dus van de ‘rock’ en gaandeweg ben ik steeds beter gaan verteren dat ik dit gewoonweg heerlijk vind om naar te luisteren met deze ‘coming-out’ als absolute acceptatie. Wellicht doe ik deze band nu wel erg tekort door voorgaande omschrijving, aangezien de nummers veelal prima in elkaar zitten!

Del Amitri is niet meer, maar Justin Currie wel en hoe romantisch (of pathetisch) de titel ook aandoet, de tekst heeft juist een nogal narcistische inslag.

Gevoelsmatig zou ik zeggen “dit is zo’n nummer voor de donkere dagen”, maar aangezien ik de film “Chloe” gewoon vorige week gekeken heb…;) hier de post van het nummer “We were never young”!

Voor diegene die de film gezien hebben, is je denk ik wel opgevallen dat de versie in de film een toevoeging kent van een zangeres en dat deze hier ontbreekt. Het probleem is dat de film versie nergens te vinden is behalve dan in de film!? Of we hebben niet goed gezocht, maar…voor als iemand die versie vind?! Hoor ik het graag

Ai… Sommige nieuwsberichten kunnen toch maandenlang ongemerkt aan je voorbij gaan. Tijdens het rondneuzen op youtube zag ik onder Alan Parsons Project materiaal tot mijn schrik diverser keren RIP Eric staan. Met een enigszins retorische angst zocht ik Eric Woolfson even op wikipedia en daar las ik helaas dat Woolfson; mede oprichter en naast Alan Parsons zelf het creatieve brein van pak ‘em beet eerste 7 of 8 albums, december vorig jaar is overleden. Ik wist dat niet en was (en ben) daar toch even diep van onder de indruk. Met Parsons maakte hij een paar schitterende platen. The Turn Of A Friendly Card (waarop hij het nummer “Time” zong en daarmee zijn vocale debuut maakte in The Project) en latere albums als Gaudi en Ammonia Avenue kunnen wat mij de boeken in als klassieke pop/rock albums. Na “Gaudi” ging Parsons door maar dropte de naam “Alan Parsons Project” en Eric Woolfson ging met zijn eigen projecten aan de slag. Ik post hier bewust het nummer Ammonia Avenue omdat het wat mij betreft een klassiek voorbeeld van The Alan Parsons Project” op zijn best is. Er zijn bekendere nummers maar die vatten het repertoire minder goed samen.

Rest mij nog om een welgemeende RIP Eric Woolfson uit te spreken en nog een keer in stilte naar het prachtige Ammonia Avenue *met* het karakteristieke stemgeluid van Woolfson te luisteren.

Toegegeven; het is komkommertijd. Ook hier op Rocknet. En als je als topic Simon & Garfunkel ziet staan. Of als titels Sound Of Silence en/of Bridge Over Troubled water dan zul je wellicht denken dat Antikal/Eef even geen inspiratie had. Maar deze opname is werkelijk fenomenaal. Ik vermoed dat deze opnamen van de Rock & Roll hall of fame benefietconcerten van afgelopen jaar zijn maar zeker weten doe ik het niet. Wat er wel toe doet is dat dit van met name “The Sound Of Silence” veruit de mooiste uitvoering is die ik ooit heb gehoord. Nadat ik van de shock was bijgekomen dat deze heren toch echt oud worden kon ik me alleen naar laten meevoeren door het nummer. De tekst was natuurlijk altijd al prachtig maar de stem van met name Garfunkel betovert simpelweg. Die man is echt in topvorm hier.

En bij “Bridge Over Troubled Water” werd ik verrast door Paul Simon die in ‘zijn’ couplet laat zien dat hij meer kan dan zijn signature sound van praatzingen. Kortom: uitgekauwde nummers in hun allermooiste jasje.

Sinds hun vorige plaat “A Beautiful Lie” volg ik de escapades van 30 Seconds To Mars. Een bandje dat vaak nogal minachtend als een ‘Emo’ projectje van zanger/acteur Jared Leto (glansrol in de film Requiem For A Dream) bestempeld. En daarmee doe je de band en de man toch wat te kort. Toegegeven, het meer recente album “This Is War” pakt minder verwoestend uit dan A Beautiful Lie maar deze mannen rocken toch echt niet te zuinig. Pas zeer recent zag ik op TMF (of all places) een live registratie van een nummer of zeven en toen kon ik niet anders constateren dat deze band ook live zijn mannetje staat. Leto zingt volstrekt probleemloos de toch pittige partijen en dat deze gast daar geen stemschade aan overhoudt is op z’n minst opmerkelijk te noemen. Ik post hier een typisch nummer van ze. Benieuwd wat jullie er van vinden!

Mellencamp is een van die artiesten die ik soms helemaal stuk draai en vervolgens maanden weer niet in de CD speler stop. Kennelijk moet ik ervoor in de mood zijn. Ik heb even gezocht en zag dat ik eerder iets van hem gepost heb (Rain On The Scarecrow) en waar dat nummer ging over een specifieke in financiele moeilijkheden geraakte boer is dit een meer algemene klaagzang over de grote armoede die delen van de VS en de Amerikaanse bevolking treft. Dat Jackie Brown voor de meest extreme uitweg kiest is misschien wat melodramatisch maar het tekstuele concept dat Mellencamp koo svan het niet zingen over, maar het toezingen van, het onderwerp is opmerkelijk en geeft dit nummer een extra laag. Geen vrolijke zomerse plaat dus maar een klein momentje van bezinning en beschouwing, gevloeid uit de pen van een grote songwiter.

Zuchero kreeg ik voor het eerst op de radar toen hij zijn duet met Paul Young zong. Senza Una Donna was op zich een prima nummer maar op zichzelf staat Zuchero ook zeker zijn mannetje. Zie onder. Nu ik dat in zit te typen moet ik echter ook bekennen dat de plaat die ik het meest van hem draai deze is; een samenwerkingsverband met vele en diverse andere muzikanten. In Nederland heeft hij volgens mij nooit zo veel voet aan de grond gekregen en misschien dat jullie na deze post nog eens wat verder rondklikken want het is een geweldige zanger met zijn krakerige stem.

Mensen die me een beetje kennen weten dat ik geen zomermens ben. Een van de weinige pluspunten aan zomer wat mij betreft is dat ik ieder jaar weer de CD Clandestino van Manu Chao in de speler schuif. Zo ook toen ik gistermiddag naar huis reed. Geloof me de warmte van de laatste dagen wordt er een stuk dragelijker door! Alleen nu nog een keus maken wat te posten. Dat valt nog niet mee omdat Clandestino 1 lange mix (de CD die ik heb is ook echt maar 1 track, zonder trackmarkers) is van poppy reggea en ska en talloze andere invloeden. Dus wat doen we dan; we posten er gewoon twee. Eerst de geestige eerste single van het album: Bongo Bong. Gevolgd door een live opname van het lief klinkende Minha Galera.

Ai… Het lijkt er op dat ik sinds Das Racist gisteren (terecht) wat goed te maken heb hier. Dus speciaal voor jou Janneman, deze prima cover van Springsteen’s Born To Run. Door niemand minder dan The Who zanger Roger Daltrey. En zo zien we dus twee van mijn absolute helden verenigd in een tijdloos nummer waar je me, ik zweer het je, voor wakker mag maken. Over het nummer valt ontzettend veel te vertellen maar dat is allemaal al keurig gedocumenteerd op wikipedia. Dus sit back and enjoy een van de beste nummers *ever*, gezongen door een van de grootste stemmen in de rockmuziek.

First things first: ik ben geen uitgesproken Meat Loaf fan. Ik vind Bat Out Of Hell II en III echt matige platen hoewel ook daar wat juweeltjes op te vinden zijn. Maar Bat Out Of Hell I is een meesterwerk en dat is inclusief het tot pulp gedraaide Paradise By The Dashboard Light. Dat gezegd hebbende kun je niet om BOOH heen als een plaat die in muzikaal een terechte plaats in de muziekhistorie verworven heeft. Wie zich niet bijzonder voor muziek interesseert, zal zich maar half realiseren dat, hoewel de naam Meat Loaf op de albumcover prijkt, dit net zo veel een Jim Steinman albums is. Of een Todd Rundgren album. En dat de invloeden van Phil Spector’s “Wall Of Sound” principe en het rebelse tekstuele concept van Springsteen’s “Born To Run” (ook een productie waar Spector zijn vingers bij af zal likken) een enorme invloed op het eindproduct zijn geweest.

Maar het album wordt natuurlijk vooral gewaardeerd, en vegruisd, om de totaal kapot gedraaide hit “Paradise By The Dashboard Light”. En dat steekt me, want ook dat is een uitstekend nummer en BOOH verdient het niet om door de populairiteit ervan naar beneden gehaald te worden. Want… Ballads als “Heaven Can Wait” en “Two Out Of Three Ain’t Bad” vonden hun publiek via talloze Rock Ballad compilaties maar hoe kan het dat het titelnummer nooit meer aandacht heeft gekregen? Het nummer Bat Out Of Hell is in alle opzichten het sterkste nummer van deze plaat en uit Meat’s algehele repertoire. Het vangt prachtig het rebelse van de tiener/twintiger die je ook weg hoort rijden op/in zijn motor/auto in springsteen’s Thunder Road en Born to Run. Het gitaarwerk (Rundgren), de drums (Max Weinberg) en Roy Bittan’s piano dikken het geluid aan tot een explosie van melodie en ritme. En laten we niet vergeten dat Meat Loaf een fantastische zanger was in die tijd die samen met Jim Steinman een unieke theatrale, bombastische rockplaat heeft afgeleverd die volkomen terecht zijn plaats in de muziekhistorie heeft verworven. Er zijn live versies te vinden op youtube maar ik heb ervoor gekozen om gewoon de album versie te posten. Zonder video (eerlijk is eerlijk; Meat is niet echt een feest om naar te kijken) maar ook om de aandacht volledig bij de muziek te houden als je het titelnummer hopelijk zelf gaat checken. Komtie: