Archief voor de 'Zangeres' categorie

Zo eens per jaar worstel ik mij door de ‘vergeten CD’s’ op zolder (opvallend genoeg altijd in de wintermaanden en praktisch altijd op een zondag) Na een hoop geschuif, gevloek en gemier tussen de dozen en het stof loop ik vervolgens met een stapeltje ‘pareltjes’ naar beneden en voeg ze voor een kleine week toe aan mijn CD’s beneden.

Meestal zijn het CD’s met het wat meer rustigere werk. Wat 5-gulden-aankoopjes als The Best Of R&B van de afgelopen… (vul maar in). Een Ella Fitzgerald, een Sinatra, Nina Simone, Sade, het soort dat lekker past bij de donkere dagen.

Afgelopen week hoorde ik een stukje muzak tijdens de promo van ‘Under My Skin’, een nieuw (luguber) programma op Discovery. Ik dus even Googlen en kwam uit bij Diana Krall. Bij het horen ervan verlang ik weer naar de donkere dagen (terwijl ik een tyfus-hekel heb aan koude en donkere dagen). Heerlijk echter, het gevoel wanneer muziek je ergens naar doet (terug)verlangen/denken.

Doet een bepaald genre muziek of artiest jou aan een bepaald jaargetijde denken? Ik ben benieuwd!

Diana Krall -- I’ve Got You Under My Skin

Michael Bublé -- Me & Mrs. Jones

Robbie Williams -- Mr. BoJangles

Ella Fitzgerald -- Begin The Beguine

Geen idee wat die man in dat te kort geblokte pakje aan het begin van de opname heeft gedaan, maar hij werd in ieder geval bedankt daarvoor!

Vind de stem van Laura Marling echt heerlijk en de tekst briljant, maar vraag me wel af waarom ze kijkt alsof de derde-wereld-oorlog elk moment kan uitbreken, waarbij men het deze keer gemunt heeft op Arische types…

Geen nieuwe naam hier op RN, maar af en toe moeten we toch even de rock terugbrengen in rocknet.

Via een Noorse vriendin kwam ik een aantal jaren voor het eerst in aanraking met Noorse (en later andere Scandinavische) folk/rock muziek. De band Gåte met als boegbeeld de loeisterke stem van Gunnhild Sundli trok me meteen aan toen ik het voor het eerst hoorde. Nu is mijn Noors een beetje roestig dus de onbegrijpelijke teksten hebben in mijn Nederlandse oren automatisch iets mystieks. Maar ook de algehele sound van de band sprak meteen aan. Soms ingetogen, soms all-out rock maar altijd origineel en vaak atmosferisch. En een violist (Sveinung Sundli; broer van Gunnhild) in de band doet natuurlijk wonderen voor het ‘folk’ geluid. De nummers zijn in sommige gevallen bewerkingen van daadwerkelijke volksmuziek maar ik heb nooit kunnen achterhalen welke precies.. De online literatuur over de band is grotendeels in het Noors en de Engelse pagina’s die ik vond geven geen uitsluitsel over wat oorspronkelijk materiaal is en wat bewerkte volksliedjes zijn.

Ik ben bijzonder benieuwd of jullie ook bij de strot gegrepen worden net als ik destijds of dat jullie je binnen 2 minuten ergeren aan het onverstaanbare gebrabbel en de uitermate RRRRRRollende RRRRR die de Noorse taal (ont)siert. Hoe dan ook: het leek me een originele post om de vrijdag mee in te luiden en de werkweek mee af te sluiten. Enjoy!

Daniel Lanois is natuurlijk echt bekend van het producers werk dat hij voor U2 doet.

De sfeer die hij weet te vangen drukken dan ook een behoorlijk stepel op de overall sound van U2.

Hij is begonnen bij “The Joshua Tree” en is sindsdien bij elk album betrokken samen met die andere geluidstovenaar Brian Eno

Daniel Lanois heeft ook al wat solowerk gemaakt waarvan “Acadie” een waar meesterwerk is.

Trixie Whitley is een piepjonge zangeres uit Belgie met een doorleefde stem.

De emotie en soul die zij in dit nummer heeft gelegd zou je niet bij iemand van 18 verwachten.

Kennelijk heeft ze dit talent van haar vader geerfd.

Ze is namelijk de dochter van de in 2005 overleden bluesman en fantastisch slide gitarist  Chris Whitley.

Kippenvel!!!

Ik kwam weer eens wat tegen wat zó lekker in het gehoor ligt, dat ik het maar blijf draaien! Hoe komen we hier aan…? Ze bleven dit nummer maar spelen op de radio toen ik het afgelopen weekend uit Berlijn terugkwam! Aangezien ik de aankondiging op de radio gemist had en niet wist wie dit was… heb ik snel even “Shazam” opgestart “et voila”…The Gossip! Wat een stem heeft deze meid!

Raakte betoverd toen ik op Pinkpop ‘Lamb’ hoorde…….. Was zeer waarschijnlijk onder ‘enige’ invloed, maar de muziek is altijd blijven hangen.
Lou Rhodes heeft momenteel niets meer te maken met triphop, elektronica of zware beats, maar beschikt nog steeds over een stem die je hypnotiseert. Mij althans…

Ook deze meid valt onder de categorie “YouTube en passant”. Geen idee meer hoe ik haar ben tegengekomen, maar haar cover van “Echo & the Bunnymen’s Killing Moon” klinkt heerlijk melancholisch (ook al zit er een flinke “reverb” onder)

Hier het origineel:

De laatste tijd veel naar Florence and The Machine aan het luisteren en het is langzaam aan wel bekend aan het worden dat ze ook graag eens een cover doet (“You’ve Got The Love”), maar deze kende ik nog niet en vind ik zéér geslaagd alhoewel daar de meningen over verdeeld kunnen zijn…as usual!

Voor een snelle vergelijking heb ik het origineel van de Cold War Kids er even onder gezet.

Florence and The Machine

Cold War Kids (original)

Ik was weer eens door mijn muziekcollectie aan het “harken” en kwam tot mijn vreugde “Tigerlily” van Nathalie Merchant tegen. Heb altijd zeer genoten van deze wereld cd en nu dus weer!

Het nummer “River” is door haar geschreven naar aanleiding van het overlijden van “River Phoenix” in 1993 (overdosis aan speedball).

Zijn broer Joaquin heeft een tijd lang veel succes gekend in de filmwereld, maar heeft zich nu toegelegd op de muziek… Geen idee of dat zijn vruchten afwerpt, maar ben benieuwd!