In navolging van ‘Antikal’ (en ‘Kuub’) en me bewust van mijn gevoeligheid voor het ‘Teletubbiesyndroom’ (nóg een keer) een filmmuziekpost en in dit geval van ‘A single man’, die ik vanavond zag in het filmhuis van Didam (met aansluitend een potje zwijntje tik, zoals het een dorp betaamt).

De trage scenes en het stillistisch zeer verantwoorde filmwerk (gaap) daargelaten, heb ik niet eerder een dusdanig romantische film over een homosexuele relatie gezien. Dan bedoel ik dus niet dat het ‘so ho’ was dat je sluitspieren zich bijna onbewust aanspannen, maar dat de liefde tragisch mooi, intens en overtuigend neer wordt gezet.

Zoals je in een exotisch land een beeldje kan kopen dat bij thuiskomst voornamelijk erg lullig in je oerhollandse polderhuisje staat, werkt dat ergens ook zo bij filmmuziek.
Toch neem ik het risico van een misplaatste post (contradictie in terminus was het toch ?), omdat de muziek me erg heeft geraakt.

Componist Abel Korzeniowski werd geboren in Krakau, Polen en studeerde af aan de ‘muziekacademie Krakau (joh!)’ in o.a. cello. Met zijn voorliefde voor het componeren van filmuziek vestigde hij zich in 2006 in Los Angeles, waar hij al diverse prijzen won.

(“A few times in my life I’ve had moments of absolute clarity, when for a few brief seconds the silence drowns out the noise and I can feel rather than think, and things seem so sharp and the world seems so fresh. I can never make these moments last. I cling to them, but like everything, they fade. I have lived my life on these moments. They pull me back to the present, and I realize that everything is exactly the way it was meant to be”).