Ik ben blij dat ik eindelijk, na 10 jaar eens enige vorm van medestand van Antikal krijg in mijn muziekkeuze. Eindelijk erkenning, maar van binnen huil ik om zijn voorkeur voor de glamour rock. Ik kan daar niets aan doen, hoeft ook niet, dat zit er in en het gaat er ook niet meer uit. Niets mis mee ook.

Men (muzikanten vooral -- is mijn ervaring) hebben in de loop der jaren een sterke voorkeur voor genres of artiesten ontwikkeld en dat sla je er bijna niet meer uit. Ze staan wel open voor nieuwe dingen, maar blijven altijd dezelfde namen noemen als de key-vraag wordt gesteld: “Wie zijn je favorieten? Welk nummer vind je het mooiste?”

Ikzelf heb dat ook. Mijn favoriete nummers en artiesten heb ik onbewust bepaald in de begin jaren ’90. Puur omdat ik in die tijd het meest actief was qua muziek (uitvoerend) en muziek blijkbaar *toen* het meeste invloed op mij had.

Wat Eef heeft met een Robbie Valentine, Angela met Mother’s Finest, Marc met een Dave Weckle, Mark met Van Halen, andere Mark met de Dire Straits, ik met Pearl Jam, etc, stamt allemaal van jaren geleden.

Ik vraag mijzelf wel eens af hoe (en waarom) deze voorkeur uit het verleden de rest van je leven kan bijblijven/bepalen. Is het dan echt zo goed? Of maakte het op dat moment zoveel indruk op je dat je het onbewust opslaat en meeneemt als de gedoodverfde favoriet voor de rest van je leven? Ik ben benieuwd naar jullie mening.

Meanwhile, een van mijn favo’s uit het verleden